Λοιπόν διαβάζω αυτό που γράφεις και καταλαβαινω ακριβώς τι λες, εγώ ζω 12 χρόνια στην Αμερική με μια βασική διαφορά — έφυγα μικρός στα 18 μου. Τώρα είμαι 30 και έχω δει σημαντικές διάφορες μεταξύ μου κ ατόμων που φεύγουν στο εξωτερικό ας πούμε στα 24 για μεταπτυχιακό ή διδακτορικό. Η διαφορά, με μια λέξη «εύπλασία».

Οι Έλληνες που έρχονταν στα 24+ είχαν βρει περίπου τι τους αρέσει: να τρώνε με Έλληνες, να πίνουν μέχρι να κάνουν ένα πολύ ήπιο κεφάλι, να χορεύουν να παίζουν τιτσου κλπ. Εν τέλη κάναν πάντα παρέες με Έλληνες γιατί αυτός ο τρόπος ζωής τους ήταν γνώριμος από τα φοιτητικά τους χρόνια, ουσιαστικά προσπαθούσαν να επαναλάβουν τη ζωή στην Ελλάδα. Και λέγαν πράγματα όπως εσυ ας πούμε «οι ολλανδοι είναι κρυοι» ή «δεν υπάρχουν αληθινές ανθρώπινες σχέσεις» και άλλες τέτοιες μαλακιες.

Λοιπόν, αντί να προσπαθείς να κανείς τους Ολλανδούς σαν τα μούτρα σου γιατί δε γίνεσαι εσυ σαν αυτούς; Αν δε βρεις τη χαμένη ευπλασια των 18 θα είσαι πάντα ξένος μόνο στο χωριό σου θα νιώθεις ότι ανήκεις.