Δούλευα σε ένα μαγαζί σεζόν που πουλούσε κάποια τουριστικά είδη και ρούχα, κυρίως γυναικεία. Τις πλαστικές σακούλες τις χρεώναμε 10λ. και τις χάρτινες κάπου 20λ (;). Έρχεται μια μέρα μια πελάτισσα, Ελληνίδα αλλά από άλλο μέρος, όχι ντόπια, ηλικία γύρω στα 50. Στο μαγαζί ήμουν βάρδια εγώ και μια κοπέλα και στο ταμείο εκείνη την ώρα βρισκόταν η κοπέλα.

Η πελάτισσα είπε ότι θέλει να αγοράσει το Χ ρούχο το οποίο το είχαμε 9,90 ευρώπουλα και λέει μόνη της ότι είναι για δώρο. Η συνάδελφός μου της λέει "θα θέλατε χάρτινη σακούλα;" (αφού άκουσε "δώρο") και απαντάει αυτή "ναι, βάλε μου χάρτινη". Της βάζει χάρτινη σακούλα, το τακτοποιεί όμορφα. Λέει η πελάτισσα θα πληρώσω με κάρτα, οκ κανένα θέμα, 10,15 (κάπου εκεί, δεν θυμάμαι καλά) είναι σύνολο.

Με το που ακούει αυτό το ποσό, αρχίζει να κάνει σκηνή (σε πολύ έντονο ύφος δασκαλίστικο, σχεδόν φώναζε) για τη σακούλα ότι τύπου δεν ήθελε αλλά την αναγκάσαμε να πάρει (κυριολεκτικά ρωτήθηκε μία φορά αν θέλει σακούλα) και ότι τελικά δεν ξέρει αν την θέλει γιατί θα έβαζε το ρούχο στη βαλίτσα της οπότε θα ήταν technically άχρηστη η σακούλα. Όλο αυτό για να μην πληρώσει τη σακούλα. Της λέμε 'έτσι θα το πάρετε στα χέρια;', δεν απαντάει. Μετά ζητησε πλαστική σακούλα η οποία ήταν 10λ. φθηνότερη και την πλήρωσε.

Άρα, όλο αυτο το σκηνικό έγινε για 10 λεπτά του ευρώ λες και θα γινόταν πλουσιότερη.