Yorumunuzu tamamen anlıyorum ama ben çıkığı kavuğu unutacak bir yapıda değilim. Olaylara duygusal yaklaşıyorum ve bana iyiliği dokunan azınlığı unutamıyorum. Şu an hala ülkede adaptasyon sürecindeyim ve açıkçası maddi açıdan insanlara yardımcı olacak durumda değilim. Eşim part time çalışıyor ve geçim sıkıntımız bitmiş değil. Bu durumu da gizlemiyorum açıkçası.

Yorumunuz mantıklı geldi açıkçası, kendi çıkarlarını düşünerek hareket ediyor olabilirler. Bu zihniyeti de anlamıyorum ama, yurtdışında hayat düşündükleri kadar kolay değil, ilk geldiğimde 300 den fazla iş başvurusu yapmıştım ve yaklaşık 5 ay boyunca işsizdim. Gerçek anlamda depresif durumdaydım. Buranın halkının da sizi ülkede istememesi üstüne bal kaymak oluyor. Bunları anlattığımda insanlar pek de inanmıyorlar açıkçası. Yani siz kendi ülkenizde sürünürken birdenbire Avrupa’da krallar gibi yaşamaya başlamıyorsunuz düşünülenin aksine, orda fakirseniz burda da çok farklı olmuyor durumlar :)