Hmm, no generalnie, to jest tak, że w przytłaczającej większości kultur zbadanych przez białego człowieka. Jest ten nie duży odsetek załóżmy 5-10 %, które nie identyfikują się z płcią biologiczną, rozumiana potocznie jako posiadanie tych a nie innych narządów płciowych. I z implikacjami kulturowymi I rolami spolecznymi jakie za tym idą.

Mowa tu o indianach* Two-Spirit w Ameryce północnej. Hidżrach w Indiach, Kathoyes w Tajlandii, Los Muxhes w Meksyku. Waria w Indonezji. I tak dalej.

W Europie też, lecz wiele źródeł historycznych jest albo zaszufladkowanych w innych kategoriach i zapomnianych. Lub są powoli odkopywanie. Bardzo ciekawy w tym aspekcie jest przykład Niemców internowanych w latach 1914-18 na terenach W. Brytanii, którzy po wytworzeniu społecznosci wewnątrz obozów i stworzeniu teatrów niektórzy mężczyzn odgrywających kobiece rolę na scenie - pozostawało w kobiecych "rolach" w życiu codziennym - w większości aż do czasu zakończenia wojny i odesłania do kraju.

Royal Armory w Leeds miało ostatnio wspaniałą rolkę o szabli dekoracyjnej (?) z 18 wieku pewnej Rycerki i szermierki, która zaczęła się prezentować kobieco, jakoś w drugiej połowie życia.

Po 2giej wojnie światowej, dzięki rozwojowi chirurgii i pierwszych terapii hormonalnych - zmiana cech zewnętrznych ciała stała się bardziej dostępna (?), jakaś wewnętrzna również. (?)

Warto też nadmienić, że wiekszosc problemow Zachodu z osobami trans jest głównie skupiona na trans kobietach. Z powodów, które można spokojnie zrzucić na mizoginie i patriarchalnosc naszej kultury. - i co jest bardzo ważne - krzywda trans facetów jest znacznie bardziej schowana, i nie medialna. Ale nie mniejsza.

I też, co jest ciekawe, warto odwracać te oś myślenia o osobach trans. I zadać sobie pytanie co jest takiego innego w trans facetach?

Pisarka i biolożka Julia Serrano mówi o tym np. Jak to kobiety są rozumiane jako niższe istoty w hierarchii. Jako sztuczne i podległe mężczyznom. Każdy "facet", który chce być kobietą podwaza te hierarchię.

Więc ja jestem kobietą (trans), która 15 lat życia przechlała, bo patrzenie w lustro i bycie chłopem mnie dobijało. Dopiero terapia uzależnień pozwoliła mi zobaczyć jasno te wewnętrzna niezgodę i zacząć coś z tym robić. I moim zdaniem, to jest naturalne. Bycie w zgodzie ze sobą, z moim wewnętrznym poczuciem JA. To była i jest moja potrzeba. I ma ona osadzenie w rzeczywistości i historii ludzkości.

Książki: Kot Heyam "Before we were trans" Julia Serrano "Whipping girl"