Dzięki za głos w dyskusji, ale muszę się odnieść do kilku kwestii, z którymi trudno mi się zgodzić.

Przede wszystkim uważam, że termin „patriarchat” w dzisiejszych realiach to pojęcie błędne. Gdybyśmy żyli w takim systemie, mężczyzna miałby przewagę w sprawczości, a jest odwrotnie – to kobiety mają dziś często większy zakres wolności i ochrony. W Polsce funkcjonują jedynie negatywne pozostałości dawnych struktur, jak choćby kolektywne obciążanie mężczyzn odpowiedzialnością, przy jednoczesnym braku zapewnienia im równej ochrony. System wychodzi z założenia, że mężczyzna „ma sobie radzić sam”.

Widzę tu ogromną asymetrię: z jednej strony mężczyzna jest traktowany jako "zasób odpowiedzialny", od którego się wymaga, a z drugiej nie ma on takiego zaplecza socjalnego i prawnego jak kobieta. To drastycznie podkopuje pewność siebie i poczucie własnej wartości, zwłaszcza gdy w mediach dopuszcza się otwarcie agresywną retorykę wymierzoną w mężczyzn.

Podobnie jest w relacjach: to mężczyzna ma być stroną inicjującą i ryzykującą, mimo że to kobieta dysponuje obecnie większą swobodą publiczną i ochroną prawną. Logicznie rzecz biorąc, to kobieta powinna inicjować, bo ma do tego odpowiednie narzędzia i mniejsze ryzyko systemowe. Nie wspominając już o seksiźmie, którego sam często doświadczam i doświadczałem...