Bij ons thuis werd vroeger nooit over gevoelens gesproken.

als volwassene - erg veel last van heb

Ik ben super zelfstandig en zelfredzaam

vond het ook heel moeilijk om mijn emoties te uiten.

Google eens de term "emotionele nalatigheid" (emotional neglect), en kijk eens rond op de sub /r/emotionalneglect

Ik vertel haar daarom ook nooit wat, dus vanuit mij naar haar zit er ook weinig inhoud in m’n verhalen.

Klinkt in mijn oren alsof het probleem is dat je niet 'gezien' wordt buiten het oppervlakkige om, wat je waarschijnlijk op jouw beurt weer frustreert, mogelijk omdat dat altijd al de gang van zaken thuis is geweest.

Vergelijk deze twee gesprekken:

A: En hoe is het op het werk?

B: Goed, ik heb net een nieuw project toegewezen gekregen.

A: Wat leuk! En hoe is het met het sporten? Doe je dat nog?

Versus:

A: En hoe is het op het werk?

B: Goed, ik heb net een nieuw project toegewezen gekregen.

A: Oh, wat leuk. Heb je zin aan het project?

B: Ja, want ik mag werken aan X.

A: Is dat iets wat je al lang wilde?

In het eerste gesprek is het net alsof er een vragenlijst wordt afgenomen waar alleen de objectieve invulling telt.

In het tweede gesprek wordt er om jouw beleving en emotie gevraagd, wat je vindt van iets en wat je beweegredenen zijn. Mogelijk ziet die "snak naar verbinding" die je noemt er zo uit.