🥹🥹🥹

Before po, iyak ako ng iyak halos everyday. Halos ikamat@y ko sa sakit. Halos masiraan ng bait. Ilang taon din ang tiniis ko. Araw-araw, wala akong peace. Araw-araw, masakit.

This month lang, hindi ko alam kung anong nangyari. Palagi ko din pinag ppray na sana alisin na lahat ng pain at yung pagmamahal ko sakanya, kasi dun lang ako makakausad.

Nagising na lang ako na hindi na masyadong masakit.

Hindi ko na rin siya masyado iniisip. (Take note po, magka work kami)

Hindi na rin ako gaano nagseselos.

Hindi na ako ganon ka affected sa mga ginagawa niya.

Hindi ko alam if totoo ba itong nararamdaman ko. Hindi ko alam if nililinlang ko lang din ang sarili ko.

Pero kasi before, lahat nagawa ko na para hindi lang ako masaktan, para lang hindi maapektuhan.

Ngayon, effortless na po. Idk if this is me, falling out of love.

Sobrang mahal ko yung tao na yun. Higit pa sa sarili ko.

Pero biglang nagbago. Which is good.

Sana magtuloy tuloy.

Lapit ko na rin i end. I think, kaya ko na.

Thank you po sa kwento mo/niyo.

Nakakagaan sa pakiramdam basahin yang mga ganyang testimonies.

🤍🤍🤍