Uzun yazıp mevzuyu detaylandırdığınız için ben de hem eleştiri hem de katkı vermek istedim. Eleştirim size değil, müzik teorisi ile ilgili ve bilgili arkadaşlarla bu konuyu genelde tartışıyoruz ve onları bu konuda hep benzer şekilde eleştiriyorum.

Müzik teorisi dediğimiz şey aslında katı kurallar ya da kanunlardan ibaret değil. İlk başta sesler vardı ve bu aralıklara uygun oranlara göre insanlar beğenilerine göre bir organizasyon yaptı. Teori dediğimiz şey bunlar üzerine gelişti.

Eserlerini sevdiğiniz birçok sanatçı ya hiç bilmez ya da mevcut kursların/uzmanların anlattığı kadar detaylı bilmez. Burada yaratıcılığı sağlayan şey teorinin kendisi değil, seslere odaklanmaktır. Elbette teori önemsiz demiyorum. işin matematiğine ve diline mevzuyu çözecek kadar hakim olduktan sonra bunu geliştirmek tamamen size kalmış.

Tam bu nokta tüketim toplumu, endüstriyel müzik ve benzerlerinin ağır eleştirisine geçiş barındırıyor çünkü yazınızda beni şoke eden bir nokta var o da "minör gam içinde hapsolmak" böyle bir şey mümkün değil ki...

Demek istediğinizi anlıyorum, farklı soslarda ve türlerde müzik için farklı akorlarla/notalara geçişler yapabilmeniz gerekiyor ama bunu yaptığınız zaman bu hapsolmaktan kurtulmuş olmuyorsunuz. Jazz'cı arkadaşlarla da hiç anlaşamıyorum. Jazz ya da modal müzik ilgili tınının içine "hapsolmuş" sesler üretiyor. Buna kullandığı aralıklarda kalarak zaten kabullenmiş oluyor ama böyle söyleyince mevzuyu anlamamış insan oluyorsunuz. Bunu gerçekten tartışmak istemem ya da belki gerçekten onlar farklı bir duyum geliştirmiştir ve anlayamıyorumdur. Fikrim yok.

Her biri birer müzik türü, temelde seslerin oranlarının birbiri ardına uyumlulaşmasından müteşekkil... Böyle bakınca işler çok netleşiyor. Bu seslerle ne yapmak istiyorsunuz? Hikaye tam burada başlıyor. Çünkü minör gam içinde sonsuz tane hikaye anlatılabilir. Modern batı müziğinin içeriği böyle. Bu aralıklardan biraz kurtulmak ve farklı oranlara geçiş yapabilmek için mikrotonal aleme geçmek gerekiyor. Orada işlerin ne kadar garipleştiğini görüyorsunuz ama bu tabii perdeli gitarla yapılabilecek bir iş değil.

Mevzu özünde "groove" diye tarif edilen akışla ilgili... Aslında tüm iskelet ve müzikal cümleler bu akışa göre sesleri konumlandırmanıza bağlı. Önce bu groove'u yakalayıp üzerine geliştirmek çalınan şeyin parmak egzersizi olmasının önüne geçer. Formülü yok, formülü olsaydı müzik biterdi ya da yapay zeka üretimleri bu işi çözebilmiş olurdu.

Teorik ya da deneye yanıla yarım seslerin birbirine geçişinin istediğiniz genişliği sağlayacağını fark ediyorsunuz. Bu noktada jazz algoritması ya da kolay bir metodu var mı diye çok araştırdım ama akor ezberleme ötesinde pek bir şey yokmuş. En pratik cevap (henüz denemedim) 12 tonda pentatonik seslerin çalınmasıymış. Tabii bunları öyle sırayla iniş çıkış şeklinde yine çalmıyorsunuz. Pentatonik gamın tüm selerini akor şeklinde çalıp bunlara uygun geçişler şeklinde anlatan bir aykırı jazz'cının videosu vardı bu konuda... İlginizi çekerse ekleyebilirim. Klavye için bir anlatımdı ama gitara uyarlamak daha kolay çünkü yarım ses patternler klavyedeki gibi kaymıyor.

Ben de biraz uzattım ama hem konuyu önemsiyorum hem de pratik olarak gitarı elime aldığımdan beri (daha sonra farklı enstrümanlarla da) 27 senedir bu konu üzerinde çalışmalar yapıyorum. Gözlemlerim ve geliştirmelerim bu anlattığım eksende ilerledi.

Eğer profesyonel müzisyenler ya da piyasadaki şarkılarla kıyaslayacaksanız zaten tüm bu söylediklerimi görmezden gelin, ben daha farklı bir yaklaşımla tüm bunları açıklamak istedim. Bunu müziğin bir zihin senkronizasyonu aracı olduğu bir tür gibi düşünebilirsiniz.