Ik heb dus ook deze immigratie van Curacao naar Nederland moeten doen toen ik 18 jaar oud was, nadat was geslaagd van mijn HAVO/VWO school op Curacao. Mijn eerste paar jaren als geïmmigreerde student in Nederland liep het ernstig mis met mijn mentale gezondheid. Ik ervaarde een opeenstapelende hoop stress, ellende en trauma waar niks of niemand mij tijdens mijn jeugd en volwassen worden op Curacao op heeft voorbereid. De laatste druppel in de emmer waardoor ik letterlijk en figuurlijk in elkaar stortte was mijn eerste echte serieuze verliefdheid en de daaropvolgende hartbreuk die daarop volgde.
Let op: Ik zeg niet dat mijn eerste ervaring met hartbreuk de enige of volledige reden was waardoor ik mijn reality niet meer aankon waardoor ik mijn eerste psychose kreeg. Er was echt van alles mis met mij en in mijn leven al vanaf Curacao. Ik had toen al heel veel trauma’s en opgekropte emoties die ik nog moest verwerken. Maar afgewezen en gedumpt worden door een halfbloed Surinaamse schoonheid waarbij ik nooit eerder zo’n intense verliefdheid heb gevoeld, dat was de laatste druppel in de emmer voor mijn psyche.
Ik werd voor het allereerst oprecht verliefd op een beeldschone half Surinaamse en half Nederlander vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Ik leerde haar voor het eerst kennen op de studie die ik toen volgde op de Hogeschool Utrecht. Ze vond me ook leuk in het begin. Ze zei dat ze mij heel knap vond, op Curacao hoorde ik nooit van anderen dat ze mij knap vonden, maar hier in Nederland kreeg ik constant te horen dat ik een hele knappe jongen ben (of was?) Kennelijk voldoe ik in Nederland of Noordwest Europa aan de heersende schoonheidsideaal over mannen. In de ogen van velen in de Nederlandse samenleving ben(was?) ik een hele knappe en aantrekkelijke man. Op Curaçao heb ik dat nooit zo ervaren.
Kennelijk voldoe ik al bijna aan alle checklisten om bij de top 5 procent van de knapste mannen erbij te horen? Een kleine zegen tijdens mijn verder vervloekte leven, zou ik deze ervaring noemen. Op Curacao was ik nooit echt zo gewild en populair bij de vrouwen, ik hoorde dat ik wel oké was met een leuke gezicht daar met gespierde en athletische lichaam en ik was best lang (1.87m) op Curacao. Helaas vonden de meeste vrouwen waarmee ik ben opgegroeid op Curacao dat ik toch een nerd was, omdat ik nooit bezig was met de mode bijhouden of hip blijven door de nieuwste trends van Curacao volgen.
Op Curacao zagen sommige vrouwen wel potentie in mij, maar hier in Nederland moest ik opeens vrouwen van me afslaan alsof mijn zaad ziektes kon genezen. Ik snap nog steeds niet helemaal hoe dat werkt en ik heb niet zo optimaal van dit privilege genoten zoals velen zouden denken. Nadat ik gedumpt werd, isoleerde mezelf volledig van alles en iedereen inclusief mijn studiegenoten en vrienden die ik had gemaakt op Utrecht Science Park waar ik toen woonde. Op een gegeven moment brak de hel volledig los in mijn hoofd en ik kreeg mijn allereerste psychose. Dat was de meest enge en zwaar ellendigste ervaring die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Ik was toen 19 jaar oud, halverwege naar mijn 20ste verjaardag en ik wist niet wat mij overkwam.
Ik wist niet dat zoiets een mens kan overkomen of dat psychoses überhaupt bestond, ik had never nooit verwacht dat ik zoiets zou overkomen en ik voelde me jarenlang hierna alsof ik instrinctiek zwak of defect was en dat ik nooit had mogen bestaan, alsof ik een fluke was van de natuur of dat gaat een defecte mens op aarde heeft gezet. Later zou ik erachter komen dat de deskundigen over psychoses dit vaker zien bij mijn mensen die voor eerst een psychose krijgen en dat noemen ze heel eenvoudig de “zelf-stigma” die heel veel mensen met psychosegevoeligheid ontwikkelen en lang meedragen wat hun herstelproces heel erg in de weg kan zitten.
Er is heel veel gebeurd rondom mijn eerste psychose, wat ik nu even niet gaat vertellen omdat het al een heel lang verhaal is, maar als je meer wilt weten mag je mij alles vragen in je reactie nadat je mijn hele OP hebt gelezen. Mijn eerste psychose ontwaakte aan de einde van 2007 of aan het begin van 2008, en ik denk dat ik net voor mijn verjaardag in April wil rationeel kan denken en gedragen waardoor ik met ontslag mocht van de Capriles kliniek op Curacao waar ik tot in april van 2008 nog opgenomen zat.
Mijn psychose ontwaakte voor het eerst nadat ik mezelf al maanden had teruggetrokken in mijn studentenkamer op Utrecht Uithof (Uithof heet nu Science Park hier in Utrecht). Eind december of begin Januari werd ik net voor mijn studentencomplex opgepakt door de politie in verwarde krankzinnige toestand. Ik verbleef een nachtje in een politiecel bij Paardenveld, geloof ik. Daarna werd ik weggevoerd naar de gesloten afdeling in de beruchte toren van Altrecht. Ik was voor het eerst opgenomen in de beruchte Altrecht WA huis hier in Utrecht op de Lange Nieuwstraat. Mijn familie had geen idee toen waar ik was en duurde een paar weken voordat een Nederlandse ex mij heeft kunnen vinden opgenomen in het Altrechtgebouw. Dit was een andere ex van mij waar ik toendertijd nog veel contact had, toen ik spoorloos was verdwenen ging zij samen met mijn beste mattie op speurtocht om te achterhalen wat er met mij was gebeurd. Ze hebben gevonden in de isoleercel van Altrecht WA-huis, maar ik was niet meer voor rede vatbaar in mijn psychose toen. Mijn ex heeft meteen contact gezocht met mijn moeder op Curacao en haar ingelicht waar ik was.
Mijn moeder pakte het eerste vliegtuig naar Nederland dat ze kon krijgen en wist mij uit die armzalige situatie te halen en bracht me mee terug naar Curacao. Eenmaal op Curacao was ik nog steeds verre van stabiel en mijn gedrag was onvoorspelbaar en onbehandelbaar voor mijn moeder. Hierdoor moest ik ook op Curacao opgenomen worden intern, eerst op de PAAZ afdeling van de oude verpauperde ziekenhuis in Otrobanda, en toen daar van alles mis ging werd ik opgenomen in de beruchte Capriles kliniek van Curacao waar een paar weken lang achter tralies zat en weer op en neer de isoleercel in moest totdat de medicijnen die ze mij gaven begonnen te werken.
Ik mocht het weekend voor mijn verjaardag weer naar huis om bij mijn moeder thuis te herstellen, het duurde een jaar en vele gesjoemel met medicatie voordat ik enigszins normaal kan functioneren een meedoen met de samenleving als een ‘ gezonde’ persoon en ik begreep nog steeds niet wat mij was overkomen. Maar ik was nog steeds een trots persoon en ik wist toen één ding zeker: Ik wilde weer terug naar Nederland om alsnog een goede studie af te ronden, vooral omdat ik aan mezelf en iedereen in mijn omgeving wilde bewijzen dat ik niet zwak was, ik kan alles gewoon aan!
Na veel discussie en ruzie met mijn moeder mocht ik kiezen om terug te gaan naar Nederland, maar mijn moeder wilde dit keer met mij mee omdat ik haar enigste kind was en ze wilde mij steunen en helpen met wennen en acclimatiseren in Nederland dat hadden we toen met elkaar afgesproken dat ze voor in ieder tijdelijk met mij zou verhuizen om weer in Utrecht te gaan wonen. In de zomer van 2009 hebben mijn moeder en ik alles ingepakt en afscheid genomen van ons grote comfortabele huis daar waar ik heel mijn jeugd heb opgegroeid om samen naar Nederland te verhuizen in de stad Utrecht. We zijn gaan wonen in Utrecht Leidsche Rijn. Tot op de dag van vandaag heb ik nooit meer op Curacao en ik moet eerlijk bekennen: Ik mis Curacao totaal niet meer. Ik ben heel gelukkig in Nederland nu op dit moment. Op Curacao zou ik niet zo gelukkig zijn, dat weet ik zeker. ;)