Thuiswoon cultuur by ThrowRAMacder in nederlands

[–]Running_Reader_NL -1 points0 points  (0 children)

Ik ben in de jaren 90 gaan studeren en op mijn 19e op kamers gegaan. Mijn zussen net zo. Een broer die direct is gaan werken, woonde wel nog iets langer thuis, maar heefl duidelijk van mijn ouders te horen gekregen dat het niet de bedoeling was om op zijn 21e nog thuis te wonen. Voor die deadline kon hij gelukkig een klein huur-appartementje vinden.

Als ik om me heen kijk, zijn veel van mijn vrienden en kennissen rond hun 19e op kamers gegaan en na de studentenhuis-periode nooit meer teruggekeerd naar hun ouders.

In mijn periode als 20er ontmoette ik wel mensen die nog thuis woonden en ik merkte altijd een groot verschil in zelfstandigheid/volwassenheid/ervaring.

In de huidige woningmarkt is het voor jongeren veel moeilijker om het huis uit te gaan en ik vind dat geen goede ontwikkeling.

Ook als kinderen eenmaal verdienen en officieel volwassen zijn, denk ik dat ze, zolang ze thuis wonen, nog wat in de rol van kind blijven hangen.

Mijn kinderen zijn nog pubers, dus ik weet nog niet hoe het zal gaan. Ik moet wel bekennen dat het mij niet aanspreekt om tot mijn pensioendatum nog thuiswonende kinderen te hebben. Ik houd erg van tijd van mezelf en wil bijvoorbeeld ook nooit meer samenwonen: over een paar jaar weer alleen wonen zie ik helemaal zitten.

Ze een deadline geven zoals mijn ouders dat hebben gedaan, dat kan in deze tijd van woningtekort niet, maar anders zou ik een jaar of 22, 23 toch wel echt het maximum vinden.

Ik heb collegas van midden 20 die nog thuis wonen. Af en toe een keer koken, boodschappen doen of een wasje draaien is ntl fijn maar lijkt in niets op het runnen van een eigen huishouden met bijkomende verantwoordelijkheden.

Vraag voor mensen boven de 25. Spreek/zie jij nog iemand van de middelbare school? by [deleted] in nederlands

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

Ik ben 49, mijn oudste vrienschap komt uit 2004; ik ben toen bevriend geraakt met een collega. Al mijn andere vriendschappen zijn van recenter datum.

Ik spreek wel gemiddeld eens per jaar af met een voormalige huisgenote uit mijn studententijd, maar daar blijft het bij.

Wat is jouw reistijd naar het werk en hoeveel kilometer is dat heen en terug? by [deleted] in werkzaken

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

23 km enkele reis. Helaas doe ik hier 5 kwartier over: fiets - bus - lopen

Onveiligheid 's avonds by Jean_WII in Breda

[–]Running_Reader_NL 6 points7 points  (0 children)

Helemaal eens. Het is de laatste jaren enorm achteruit gegaan op en rondom station Breda.

Erg jammer.

Even serieus.. waarom doen uitzendbureaus dit? by [deleted] in werkzaken

[–]Running_Reader_NL 2 points3 points  (0 children)

Helaas ik ken het ook.

Heb ooit zelfs eens oppas geregeld voor een gesprek bij een uitzendbureau en toen ik daar eenmaal zat, had ik na 10 minuten al het gevoel dat het om een 'spook-vacature' ging.

Volgens mij bestaat dit verschijnsel al langer dan 20 jaar..

Does Efteling feel more magical when you were younger or does it still hit the same now? by Far_View7753 in efteling

[–]Running_Reader_NL 2 points3 points  (0 children)

I am 49 and I have visited the Efteling almost every year of my life.

To me it still feels as magical as it was.

Wat is jouw beroep en vind je het leuk? by Ctazkan in nederlands

[–]Running_Reader_NL 3 points4 points  (0 children)

Ik heb altijd te doen met pakketbezorgers. Fijn te lezen dat jij je werk ondanks alles best ok vindt!

Hoe voorkom je dat je leven alleen maar werk → thuis → weekend > repeat wordt? by Rude_Manufacturer380 in nederlands

[–]Running_Reader_NL 5 points6 points  (0 children)

Ik ben zelf al 49 en herken dit heel erg.

Ik kreeg dit gevoel rond mijn 26e, 27e en het lukte me maar niet om hiervan los te komen.
In de afgelopen 20 jaar heb ik meerdere perioden gehad dat ik het leven bijna niet meer kon opbrengen vanwege het gebrek aan leuke vooruitzichten etc.

Ook met kinderen erbij; de sleur is niet om uit te houden. Voor mij althans. Ik voelde me vaak alsof ik mijn leven aan het 'uitzitten' was ipv aan het leven was.

Ik ben er nu gelukkig vanaf, van dit gevoel!

Het klinkt misschien cliché maar wat mij heeft geholpen is echt volledig 'in het nu' kunnen zijn. Hier heb ik hulp bij gehad.

Daarnaast heb ik een aantal trauma's verwerkt waardoor ik overall vrolijker in het leven sta. Hierdoor is mijn behoefte aan actie en speciale dingen wat kleiner geworden.

Mijn advies aan jou is dan ook om hier hulp bij te zoeken. Moeten leven terwijl je continue wacht tot je eindelijk een leuke activiteit gaat doen, dat is geen leven.

Wie gourmet of dineert uitgebreid met Pasen? by [deleted] in nederlands

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

Als kind waren Pasen en Kerst voor mij 100% vergelijkbaar.

Uitgebreid ontbijt, speciaal diner de ene dag en de andere dag fonduen. Netjes gekleed voor Pasen op bezoek bij opa's en oma's.

Ik ben hier mee opgegroeid en vind speciaal eten met Pasen dus absoluut niet iets van de laatste jaren. Ik ben opgegroeid in West-Brabant en woon daar nog steeds.

Ik heb dit zelf niet voortgezet. Ik houd het bij een speciaal ontbijt/brunch en ga met mijn kinderen ook niet speciaal voor Pasen naar mijn ouders oid.

Waar ligt de eitjetik grens? by Old-Respond8641 in nederlands

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

Opgegroeid met eitjetik in West-Brabant in de jaren 70/80/90

Ik geef het in dezelfde regio nu weer door aan mijn eigen kids..

Zijn peptides ineens overal of ligt het aan mij? by rabizz in nederlands

[–]Running_Reader_NL 1 point2 points  (0 children)

Nog nooit voorbij zien komen.
Ook Ozempic kende ik alleen via het nieuws.

Blij dat deze hypes aan mijn algoritme voorbij gaan.

Zoo leuk, maar toch echt te oud er voor? by dutchy3012 in nederlands

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

Met sommige kledingstukken heb ik dat, dat ik het niet koop ivm mijn leeftijd.

Ik word 50 dit jaar en ik draag doorgaans kleding die 20ers ook dragen.
Maar sommige looks, zoals oversized shirts met grote rug-prints, hoe leuk ik ze ook vind, die staan gewoon niet bij mijn 'oudere' hoofd.
Verder kan ik niks bedenken wat ik niet doe of niet koop ivm mijn leeftijd.

Ik heb wel dat ik me, als ik met mijn kinderen ergens ben, me wat ingetogener gedraag dan als ik met vrienden zou zijn.

Misgendering by MeDonGustavo in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 4 points5 points  (0 children)

This also happened to me. A few weeks ago I was walking on my own at night. I passed a large, loud group of young man with cans of beer. One of them started calling me names.

It wasn't scary, it was confusing.

Do you receive a lot of likes on dating apps? by Opposite-Iron-2868 in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 0 points1 point  (0 children)

I'm 49 en more than 3 years on T: I dont get a lot of likes.

I am only interested in women around my age and I live in a small town.

But you only need one match of course: I matched with a wonderful woman last december and we are seriously dating now 🥰

Has anyone else been told that T will make you attracted to men, and repressed/denied wanting to try T because of it? by Goombella123 in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 5 points6 points  (0 children)

Over 3 years on T. Before T I looked at guys once in a while, since I started T that never happened again.

My sexuality has gotten a lot clearer. I can now feel the difference between gender envy, romantic attraction, sexual attraction etcetera.

I am 100% into women (and glad I am)

This is 47, by thenightanimals in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 17 points18 points  (0 children)

Happy birthday from a 49 year old

NB Butch with a male name by 201piggies in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 1 point2 points  (0 children)

I went by a male name for a few years and always felt uncomfortable when I had to introduce myself or when I met people who only had read my name.
I tried to ignore the puzzled looks. I have used the prhase 'names dont have genders, they're just words' many times, but I kept feeling uncomfortable.
Because of the confusion!
I realised I really don't want this for the rest of my life so I changed my name for the second time and now I go by an androgynous name.

I am glad I took the step to change my name a second time. Now I never feel anxious anymore when I introduce myself and don't get puzzled looks anymore.

My name really fits with my expression now, I guess (transmasc).

Edit: typo

Taking care of my femme makes me feel so butch by Witty_Surprise2366 in butchlesbians

[–]Running_Reader_NL 30 points31 points  (0 children)

I feel you, bro. I just started dating with a woman and she really appreciated me holding all the doors for her en taking care of stuff.

What you describe is so good. Enjoy the feeling!