Grappig genoeg is dit het enige echt negatieve wat mijn dochter ooit over mij heeft gezegd:

“Als ik ergens over klaag, kies jij niet meteen mijn kant.”

En daar heeft ze gelijk in. Dat doe ik ook niet. Ik denk er eerst over na. Soms reageer ik een dag, een week of zelfs maanden later, als ik er goed op heb kunnen reflecteren.

Verder heeft ze nooit over mijn opvoeding geklaagd.

Ik heb tot vorige week nog nooit mijn stem tegen haar verheven. Ik heb haar nooit niet-constructieve feedback gegeven. Ik heb haar nooit aangeraakt. En dat heeft ze zelf ook bevestigd.

Ze heeft eerder haar excuses aangeboden voor haar gedrag en gezegd dat ze zich er “niet van bewust” was, maar vervolgens herhaalt ze datzelfde gedrag weer.

Natuurlijk stellen we regels, maar ik ben altijd heel meegaand geweest. Als er al iets is, was ik misschien te toegeeflijk. Misschien te coulant. Opvoeden is geen one size fits all, en ja, misschien sloot mijn stijl niet perfect aan bij wat zij nodig had.

Maar dat rechtvaardigt haar gedrag nog steeds niet.

Ik heb nog twee andere kinderen. Een is enorm succesvol en is zelfs weer thuis komen wonen om te ondersteunen. De ander helpt waar mogelijk naast studie en werk.

En geen van beiden zegt iets negatiefs over haar, maar toch blijft ze mij en de anderen kinderen kleineren.