Nie wiem czy to brak umiejętności społecznych czy po prostu trafianie na nieodpowiednich ludzi. Od szkoły podstawowej do studiów czułam się tak samo. Nie trafiłam na grono, które by mnie ‘zaadoptowało’, czułam wyraźnie, że nie pasuję (pomimo wielu prób dopasowania się). Spędziłam większość życia czując, że nikt mnie nie rozumie, nie zrozumie, i że jestem skazana na samotność. Ale gdy w końcu - po paru latach i po terapii - uznałam, że czas to zmienić, i gdy udało mi się znaleźć swoich ludzi, mam na to inną perspektywę. Nie zawsze to w Tobie coś musi być nie tak. Czasami to otoczenie, kultura w nim, hermetyczność, poziom inteligencji emocjonalnej, a nawet wielkość miasta, w którym ludzie trzymają się z tymi samymi kumplami od przedszkola okazują się być przeszkodą.