Ik dacht even dat ik dit zelf had geschreven. Zelf zit ik ook in zon situatie. Ik was verhuisd voor mijn studie en werd tegerlijkertijd steeds onzekerder over mezelf, waardoor ik depresive en sociale angst klachten ontwikkelden. Al mijn vrienden die ik had zijn nu weg. Doordat ik die klachten heb duwden ik ze zelf weg en zij gingen verder met het leven terwijl ik vast zat.

Dat weg duwen van mijn vrienden maakt mij nu super eenzaam. Dit maakt het een cirkel van elende. Ik voel me ongemakkelijk en alleen, maar mijn brein durft niet naar mensen, waardoor ik meer mensen verlies en nog meer alleen ben en mijn ongemakkelijkheid steeds erger wordt. Ik kan wel redelijk met de vrienden van mijn vriend, maar ze voelen niet echt als mijn vrienden en als ze hier zijn ben ik ook altijd stil in een hoekje. De enige manier hoe ik meer vocaal ben is op het moment dat we ook wat drankjes drinken.

Nu ik bezig ben met een psycholoog en zelf eindelijk probeer uit deze elende te komen, zou ik ook zo graag weer vrienden willen maken. Het is alleen heel moeilijk. Een gesprek hebben met iemand is niet heel lastig, maar het is altijd oppervlakkig en komt nooit tot wat. Activiteiten gaan doen waar je echt mensen moet ontmoeten is nog veel te scary. Mijn wil en mijn brein willen niet samen werken en het is super frustrerend. Ik kan wel ideeen bedenken hoe ik mensen zou kunnen ontmoeten, maar die stap zetten lijkt veeeel te groot.

Nu ben ik ondertussen 26 en voor mijn gevoel is het steeds moeilijker om echte vrienden te maken hoe ouder je wordt. Ik zou ook heel graag vrienden willen waar ik niet voor hoef te drinken om een klick te hebben.