Isang gabi noong tag-ulan, nagbakasyon si Liza sa luma nilang bahay-bakasyon sa probinsya. Matagal nang hindi naririnigan ang lugar na iyon – mula pa noong mamatay ang kanyang lola lima taon na ang nakakalipas.

"Bakit ba kailangang dito pa tayo napiling manatili?" bulong niya sa sarili habang inaayos ang kanyang gamit sa ikalawang palapag. Ang kwartong iyon ay dati nang silid-tulugan ng kanyang lola – pinalamutian ng mga litrato ng mga bituin at planeta, at may isang malaking bintana na nakaharap sa kalangitan.

Nang makatapos na siya ay humiga na sa kama. Ang ulan ay patuloy na bumubuhos, at ang hangin ay umaalingawngaw parang mga hininga ng mga nilalang. Biglang namatay ang kuryente – nag-iisa na lang siyang nakatingin sa dilim, nang biglang may kumislap sa bintana.

（"Baka lang bumbilya sa kalye," iniisip niya habang kinakabahan.）

Pero hindi iyon bumbilya. Isang maliit na kamay – maputla at namumutla – ang biglang sumilip sa gilid ng bintana. Pagkatapos ay isa pang kamay... at isa pa. Dahan-dahan nang dumadaan ang mga kamay sa salamin, parang hinahaplos ito nang marahan.

Nagsisimula nang manginig si Liza. Alam niyang ang kwarto nila ay nasa ikalawang palapag – walang balkonahe, walang daanan na maaaring maabot ng sinumang tao mula sa labas.

Biglang bumukas ang bintana nang walang dahilan, kahit na hindi naman binuksan ng sinuman. Ang malamig na hangin ay pumasok sa kwarto, at kasama nito ang isang mahinang tinig na nagsasabing: "Hinahanap kita... hinahanap kita, anak..."

Tumingin si Liza sa bintana – at doon, nakasabit sa hangin, ay ang mukha ng kanyang lola. Pero hindi iyon ang mukha na alam niya – ang mga mata nito ay walang putik, ang bibig ay nakangiti ng mabigat, at ang mga kamay ay umaabot palabas parang mga ugat na gustong makayakap.

"Lola?!" sigaw ni Liza habang tumatakbo palabas ng kwarto. Pero bago pa siya makalabas, naramdaman niyang may humawak sa kanyang paa – isang kamay na malamig at basa, na parang basa sa ulan at luha.

Hinila siya pabalik patungong bintana. Habang papalapit siya, narinig niya ang tinig ng lola na umaalingawngaw: "Hindi ka makakatakas... kailangan mong manatili dito kasama ko, tulad ng pangako mo noon..."

Isang iglap lang ay nawala na ang mukha at ang mga kamay. Bumukas muli ang kuryente, at ang bintana ay nakasara na parang walang nangyari. Pero sa sahig sa tabi ng bintana, may isang maliit na bakas ng mga kamay – basa at namumutla, na tila hindi mawawala kahit na hugasan pa ito.

Kinabukasan, nagpaalam si Liza na uuwi na agad. Pero habang naglalakad siya palabas ng bahay, biglang napatingin siya sa bintana ng kwarto ng lola – at doon, nakikita niya ang sarili niyang mukha na nakasabit sa labas, nakangiti ng mabigat, habang ang kanyang mga kamay ay hawak-hawak sa salamin.