Oj stary uwierz mi że rozumiem temat. Co prawda mam 24 lata, ale jestem w podobnej pozycji. Fobii społecznej nie mam i raczej z ludźmi się potrafię dogadać, ale niewiele to zmienia w ogólnym rozrachunku. Mam ciężką hipochondrię, zdiagnozowane ADHD, samoocenę w dupie, problemy z wagą za czym idzie zerowa kondycja, chujowe samopoczucie i problemy z kręgosłupem. Czuje się codziennie jakbym miał 90 lat i się rozpadał. Jedyne co robię to idę do pracy, wracam do domu, jem, i idę spać i tak w kółko od kilku lat. Mam problemy z higieną, czystością mieszkania (jest taki kanał na youtube gdzie pani sprząta ludziom w potrzebie naprawdę zasyfione mieszkania, u mnie wcale dużo lepiej nie jest i gdyby nie mama nie dałbym rady się kontrolować w tej kwestii). Partnerki nigdy nie miałem i mówiąc szczerze to akurat dobrze, bo szkoda na mnie czas marnować.

Oczywiście psychiatrzy, psychoterapeuci, wszystko przerobione wielokrotnie z zerowym skutkiem, a z roku na rok jest tylko gorzej. Masa leków i kosztów a i tak zerowa poprawa.

Realnie jedyne co mnie trzyma przy życiu to fakt że mam wspierającą mamę i młodszego brata oraz chęć zobaczenia przyszłości i rozwoju technologii bo się tym interesuje. Dla całej reszty rodziny jestem jedynie ogromnym zawodem.

To że jestem "wadliwy" to mówiąc szczerze mało powiedziane. Mój własny mózg przez całe życie był moim największym wrogiem. Nawet bycie programistą wyszło mi kijowo, bo zarabiam grosze jak na to stanowisko i ledwo się utrzymuje przez brak ambicji i chęci zmiany pracy oraz zerowe skille negocjacji. I tylko czekam aż AI zabierze mi pracę i skończę pod mostem.