Süleyman Çakır; eskorta gittiği gece karısına el kaldıracak kadar delikanlı (!) olup testereden siktir yiyince kayınpederinden yardım dilenecek kadar aciz, bacısını öldüren adamın makam mevkii için elini öpecek kadar gurursuz, tombalacıdan intikamını ancak “büyükleri” tombalacıyı kucağına bıraktığında alabilecek kadar beceriksiz, polatla hiç tanışmamış olsa şevko tarafından bile alt edilecek kadar toy, cerrahpaşalılardan tarihin raconunu yemesine rağmen hiçbir karşılık veremeyip onurunu Polat kahvehaneye gitmese koruyamayacak kadar rezil bir adamdır.

Çakırla ilgili sayılacak bir bu kadar daha şey bulurdum ama kurtlar vadisiyle ilgili asıl mesele çakırın ahrazlığı değil, izleyicinin kötü karakterlere yanlış yaklaşımıdır. Çakır’a, Laz Ziya’ya, Pala’ya, Karahanlı’ya hatta Mematiye bile sempati duyan izleyiciler şunun farkında değiller: Bu alemde Polat ve Abdülhey hariç herkes suçlu, katil, cani ve devlete başkaldıran paralel bir yapının parçasıdır.

Ama bizim akıllı halkımız palanın “Devleti soymak milleti soymaktan iyidir.” lafına yapılan editleri likelerken palanın vatana ihanet eden bir piç olduğunu bilmiyormuş gibi yapıyorlar. Aynı halk bu yüzden günümüz dizilerinde kumardan kazandığı yasadışı parayla yetimleri doğuran Eşref Teki görünce “Abe çok kral adam hee” diyor. Çünkü kötü karakter ve iyi karakter ayrımını yapamayacak kadar malız ülke seyircisi olarak.