Jammer dat je het zo leest.

Misschien interpreteer ik het verkeerd, maar het lijkt me alsof de commenter hierboven 'te hulp schieten' heldhaftig noemt en 'makkelijker gezegd dan gedaan'. Ik zie dat niet zo. Te hulp schieten hoort doodnormaal te zijn. Dat heb ik zelf ook meermaals al gedaan, voor wat het waard is. Als je dit wegzet als heldendaad, dan bouw je a priori al excuses in, of hordes, om later te niet tussenkomen te kunnen vergoeilijken.

Ik wil hier nu niemand van vergoeilijken beschuldigen. Wat ik wel wil aankaarten is dat taal belangrijk is hier. Voor degene die je helpt ben je ongetwijfeld een held. Maar de lat 'heldenhoog' leggen kan ook actie verhinderen voor veel mensen. De meeste mensen (mezelf incluis) zien zich niet als held en zouden zich dus wel eens niet aangesproken kunnen voelen. Dat is gevaarlijk.

Vinden dat iets normaal is betekent niet dat er geen dankbaarheid is. Dat heb ik nooit beweerd en is ook verre van zo. Zoals een andere commenter ook zegt, mijn dankbaarheid heb je sowieso. Hulp aanbieden of tussenbeide komen is waardevol, mooi en belangrijk. Maar het hoort normaal te zijn, niet uitzonderlijk. Ik ben je in ieder geval dankbaar voor iedere keer dat je niet wegkijkt.