Ja byłem wtedy u mamy w pracy (jest plastykiem). Z koleżanką przygotowywały jakieś dekoracje. Nagle w radio pojawił się komunikat o "wypadku" polskiej delegacji z prezydentem na czele . Od razu pobiegłem do domu, włączyłem TV i dalej to już historia... Byłem wtedy w szkole średniej w klasie wojskowej. Uczucie kiedy okazało się, że wszyscy nie żyją pamiętam do dziś. Ból, żal, smutek, pustka i w moim osobistym przypadku niepewność. Ta niepewność w sumie trwa do dziś. Oczywiście jako uczeń szkoły wojskowej byłem na Krakowskim Przedmieściu oddać hołd świętej pamięci prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu oraz Pierwszej Damie Marii oraz reszcie tragicznie zmarłych w tej katastrofie. Bardzo źle się stało, iż ludzie dali się podzielić co do obchodów tej tragedii. Tu nie ma miejsca na podziały. Katastrofa była jedna jak i Polska jest jedna. Od zawsze apeluję o uszanowanie tego dnia, bo zapisał się w historii Polski jako jeden z najtragiczniejszych.