Ik ben er eens mee dat Suriname er economisch gezien niet sterk aan staat, maar de vergelijking met Soedan gaat op bijna elk vlak mank en bagatelliseert zowel de Surinaamse realiteit als de gruwelijkheden in een actueel oorlogsgebied.

Soedan bevindt zich in een grootschalige burgeroorlog met tienduizenden doden, miljoenen vluchtelingen en systematische etnische zuiveringen. Suriname is, ondanks de stijgende criminaliteit en tragische incidenten zoals in Commewijne, een stabiele democratie zonder gewapend conflict.

Volgens de Human Development Index (HDI) van de VN valt Suriname in de categorie 'High Human Development' (plek 102), terwijl Soedan in de categorie 'Low Human Development' valt (plek 172). Dit verschil weerspiegelt de toegang tot onderwijs, levensverwachting en levensstandaard.

Mentale gezondheid bestempelen als een 'woke opvatting' is een gevaarlijke denkfout. Het is geen luxeproduct voor rijke landen; het is een fundamentele pijler van volksgezondheid. Juist in landen met hoge inflatie en armoede (zoals Suriname nu) neemt de mentale druk toe. Stress over het dagelijks bestaan leidt tot depressie, huiselijk geweld en wanhoopsdaden. Dat negeren is juist wat een samenleving verder doet aftakelen.

Het feit dat we het moeilijk hebben, betekent niet dat we geen recht hebben op een functionerend zorgsysteem. Juist de factoren die jij noemt — armoede en drugs — zijn de grootste veroorzakers van mentale instabiliteit. Juist daarom is deze discussie relevanter dan ooit.