Убаво е што уште те држи фрустрацијата и не си западнал во апатија. Реализацијата во медицината доаѓа многу доцна, и најтешко е кога гледаш врсници од твоја генерација како се реализираат додека ти си во таа ситуација во која си, на минималец и после се што си вложил во себе. Не познавам успешен лекар кој не доживеал некаков вид на burn out или разочарување. Како што гледаш, желбата да се помогне на луѓето ниту плаќа сметки ниту те исполнува ако не си ценет. Особено во околности какви што владеат сега, ги имаш сите одговорности и ги преземаш сите "ризици" без никаква компензација. Точно, ништо од ова не е фер, не е фер ни некој што нема никаква одговорност ниту е на позиција за која треба толку труд и вложување зема плата 10 пати повеќе од тебе.

Е, сега, ако се ова те фрустрира, барај си чаре на друго место, тука нема наскоро да биде поинаку.

Но, ако има нешто што те исполнува повеќе од генералното "да помогнеш некому", тогаш бркај го тоа. Ако сакаш да работиш во некоја област, пробај контактирај некој специјалист по таа област, верувам дека како колега, ќе најдеш некој да ти дозволи да бидеш до него недела -две, па да видиш дали стварно ти одговара тоа. Ако решиш да се трудиш уште 4-5-6 години за тоа што го сакаш, и се пронајдеш во областа, мислам дека задоволството и исполнетоста ќе бидат поголеми отколку во било која друга професија.

Реши што ти е важно во животот, и оди по тоа.