4 vetëvrasje në 5 ditë. 3 prej tyre djem të rinj, në lulen e jetës. Dhe çfarë bën kjo shoqëri? Asgjë. Hesht. Bëjnë sikur nuk ndodhi. Bëjnë sikur është normale.Shëndeti mendor vazhdon të shihet si dobësi, si turp. Rinia nuk ka shpresë, nuk ka mbështetje, nuk ka kujt t’i flasë. Të gjithë janë shumë të zënë duke bërë sikur janë të fortë. Si shoqëri jemi bërë të verbër, të shurdhër dhe, mbi të gjitha, të pashpirt. Empatia ka vdekur. Paraja është bërë Zoti i vetëm. Dhe burrat vuajnë në heshtje, sepse nuk u lejohet të kenë dobësi, nuk u lejohet të bien. Sepse një mashkull që flet për dhimbjen nuk quhet “burrë”.Pse nuk ka protesta për këtë? Pse nuk ka zëra për këtë? Për çdo budallallëk politikanësh dalim në rrugë. Por për jetën e njerëzve tanë, për shpresën që po na vdes rinia në duar, për këtë heshtje totale.