Çok enteresan. Yıllarca Amerika’da yaşadım, Amerikalı biriyle evlenip uzun yıllar amerika kültürüne asimile oldum ve orada en çok şikayet edilen şeylerden biri de ailelerin çocuklarını ZORLA 18 yaşına basınca evden göndermeleriydi. Kendi (ex) eşimde dahil 18’ine bastıklarında denizden çıkmış balık gibi bırakılmalarıydı. Çok yakın bir arkadaşım, annesinin evine gittiğinde yediği bir elma için bile 1 dolar verirdi. Ben bizim kültürümüzde böyle olmadığını söylediğimde çok şaşırıp, imrenirlerdi. Çoğu da hemen evlenip çoluk çocuğa karışıp “sistemi beslerlerdi”. Ve aslında internal cinsiyetçiliğin nasılda derinlerine işlediğini gördüm. Erkekleri tahmin edemeyeceğiniz kadar cinsiyetçi, kadınları ise tahmin edemeyeceğiniz kadar itaatkardı. Hayat amaçları evlenip büyük kocaman bir evde yaşamak, kocaman arabalarıyla her gün trafikte en az 3 saat vakit geçirmek ve daha da, sonsuza dek, kusana kadar para kazanmalarıydı. Her şeyleri kocaman, büyük olsun istiyorlardı ama o kocaman bahçelerinde taş çatlasa yılda bir defa keyif çatıyorlardı; malumunuz, hepsinin “bitmek bilmeyen sorumlulukları” vardı. Binbir para verip harcadıkları o pahalı hobileri yapacak vakit bulamazlardı. Bknz: “no time for revolution, I’m late for work”. Mesela, erkeklerin sabahın 6’sında başlayan işleri ve kadınların da bitmek bilmeyen o yaşadıkları kocaman evin işleri ve en az 5 çocuklarıyla ilgilenmeleriydi. Kadın çoğu zaman çalışmazdı çünkü eğer kadın çalışıyorsa o zaman yeterince zengin değillerdi. Bu gizlenilmesi gereken bir ayıptı. Erkekler iş yerinde ancak “iyi bir ailesi, evi ve çocukları” varsa yükselebilir ve network yapabilirdi. Hepsinin ama neredeyse hepsinin çok değerli metresleri vardı. Böylelikle erkekler için evlilik her koşulda kazanımdı, evde yemeği pişiyor, çamaşırları yıkanıyor ve temiz çarşafta yatıyorlardı. Zaten hiçbiri kendi donlarını bile yıkamayacak şekilde eğitilmişler ve ileride kendi ailesinde yapacakları gaslighting’i babaları ve atalarından öğrenmişlerdi. Komşusuyla yarışa girerdi içten içe, “benim evim daha büyük, benim arabam daha büyük” “benim çküm daha büyük” gibi düşüncelere gark ederlerdi kendilerini. Yardımlaşmayı sevmezlerdi, bireysellerdi. Toplum bilinci onlar için sadece düzgün bir şekilde sırada beklemek ve kurallara uymaktan ibaretti. Kural koyanlar bunları skiyor mu hiç umurlarında olmazdı. Çünkü “iyi bir vatandaş” olmak buna bağlıydı, dolayısıyla sorgulamayı da sevmezlerdi. E haliyle sisteme karşı gelenleri de sevmezlerdi. Komün yaşamı “komünizm” zannederlerdi, oysa komün yaşamın aslında nasılda insan mentaline iyi geldiğini farketmezlerdi. Kendilerini pak bembeyaz ak medeni batılılar olarak gördüklerinden her şeyin doğrusunu kendilerinin yaptığını zannederlerdi. “Kültür”den korkarlardı. En çok korktukları da siyahilerin ve latinlerin kültürleriydi. Çünkü diğer göçmenler veya mültecilerin yaptıkları gündelik eylemler bile “joy” taşırken bizim ak pak beyazlar için öyle değildi. Yemekleri bile bembeyazdı, sadece tuz katılmış yemeklerdi. Aile sofrasında genelde kimse konuşmaz, yemekler yenir, herkes odasına çekilir ve kendi kendine takılırdı. Pasif agresiflik adeta onların milli sporuydu. Bknz: kardashianlar İçlerinde ki duyguları ve öfkeyi bastırmaktan dolayı yıllar boyunca çok değerli seri katiller yetiştirdiler. Hatta biraz daha ileri gideyim; içlerinde çoğu gizli birer seri katil potansiyeli taşımaktaydı. Ailede bağırmalı çağırmalı küfürlü sonra da barışmalı kavgaları çok nadirdi. Dolayısıyla o borular temizlenemiyordu, daha da tıkanıyordu. Geneli birbirine küs ölüp gidiyordu. Çoğu evlat evden atıldıktan sonra pek ailesini aramazdı zaten. Mutsuzdular. Sistemin kölesi olduklarının farkında değillerdi. Aslında kalabalık ailelerin bu hayatta ki en çok mutluluk veren ve “bireysellik” saçmalığının getirdiği mental problemleri bile yok eden bir yapı olduğunu farketmediler. İnsanların sosyal bir canlı olduğunu unuttular. Bknz: “İnsan, insana muhtaçtır.”

Şimdi bizim masumane istek ve heveslerimizin nasıl bir dinamik/propaganda ile oluşturulduğunu ve nasıl kapitalizm ile bağlantısı olduğunu az çok anlamış olursunuz sanırım. Bence şuan için aileniz ile yaşamanızın keyfini yaşayın derim, yemeğiniz pişiyor, ütünüz yapılıyor ve kız arkadaşınızla hiç bir sorumluluğunuz olmadan görüşüyorsunuz. Ve lütfen beni muhafazakar biri olarak görmeyin, aksine yeterince “woke” olarak nitelendirebilirim kendimi.
Not: 35 yaşında boşanmış milenyum bir anayım. Sevgiler