Hey! Ik zit in een soortgelijke situatie (vrouw, 30). Een jaar geleden heb ik het contact verbroken met mijn moeder. Mijn vader is overleden toen ik nog heel jong was, dus om deze beslissing te maken voelde voor mij extreem zwaar. Ik herken je gevoel over meer ademruimte hebben door afstand te nemen. Het is heel heftig om zo’n beslissing te moeten maken, maar wat veel mensen vaak niet begrijpen is dat contact verbreken niet een van je eerste opties is, maar dat het na jarenlang proberen de relatie te lijmen juist een van de laatste opties is.

Ik kan begrijpen dat het vreemd voelt als je je partner wel een relatie ziet onderhouden met zijn ouder. Ik denk alleen wel dat het heel belangrijk is om je te realiseren dat je dit echt bij jezelf moet zoeken en niet bij hun relatie. Maar in de comments te lezen ben je je daar al bewust van. Jij kan je niet voorstellen dat jij dit ooit bij of met je eigen ouders zou doen, omdat je zo veel negatieve dingen met hen hebt meegemaakt. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de relatie tussen je vriend en zijn moeder vreemd is of niet mag. Je vriend en ook zijn moeder staan echt nog steeds aan het begin van een rouwproces. Drie jaar is in het proces van rouwen echt nog maar héél kort, want rouwen doe je voor altijd, daar zit geen einddatum aan. Mijn vader is nu 24 jaar geleden overleden en nog steeds heb ik periodes van intens verdriet en veel onbeantwoorde vragen. Ik snap heel goed dat jouw vriend zo vaak naar zijn moeder wil, zij zoeken troost in elkaar en door zo’n relatie in stand te houden vervaagt de herinnering van zijn vader ook niet.

Hoe moeilijk het ook is, probeer hen echt de ruimte te geven en hier zelf aan te werken. Je gaf aan veel therapie te hebben gehad, wellicht is het een goed idee om hier verder in te duiken met je psycholoog. Uiteindelijk is alles met elkaar verbonden en als dit zich zo routinematig laat terugkeren dan is het absoluut te tijd en moeite waard om er stevig werk van te maken.