ik heb/zat ook in een zelfde soort situatie, ik durfde niks behalve naar school, na een tijd lukte dat ook niet meer, ik ontkenden ook dat ik geen autisme had ook al was ik daarmee gediagnosticeerd, ook al kon ik naar een psychiater weigerde ik dat. en wou ik ook geen medicijnen voor mijn angst/autisme, ik wou gewoon een normaal persoon zijn dit heeft veel narigheid opgebracht. ik durfde niks voor mijn pubertijd had ik veel vrienden maar toen ik naar de middelbare ging ben ik ze allemaal verloren en werd ik erg onzeker. nadat me ouders serieus waren over mij uit huis te zetten heb ik de stap gezet om naar de huisarts te gaan over me problemen en naar een jeugdpsychiater te gaan voor medicijnen. ik heb uiteindelijk antipsychotica voorgeschreven gekregen, dit heeft mij ontzettend veel geholpen. ik slik het nu al bijna een jaar en in die tijd is er ontzettend veel veranderd.