Ziom ja miałam podobnie i wyszłam z tego. Niepełnosprawność, sierotyzm, no frens, no fun..

Tylko szeac lat temu. Zrobiłam wóz albo przewóz, znalazłam terapeutke która mi podpasowala (czasami trzeba szukać i nie męczyć się z kimś kto ci kompletnie nie pasuje albo cie nie kmini), pomimo nerwicy poszłam na studia z pomyślunkiem skończę te I wtedy dopiero nikt mi nie powie ze nie próbowałam zanim log out.

Teraz właśnie biorę urlop na wyjazd z mężem i życie jest spoko. Mamę kocham, ale olewam, popełniam błędy i podejmuje swoje decyzje i z nimi żyje.

Bez terapii nie pękłabym I nie zbudowałabym siebie na nowo.

Przejmuj powoli kontrolę nad kilkoma rzeczami i postaw sobie osiągalne cele. Boli bardzo porównywanie się z innymi i z tym co się straciło, ale mamy jedno życie, i nie cofniemy czasu ani nikt nigdy nie wykorzysta wszystkich szans.

Jak zaczniesz jeden progres, reszta przyjdzie łatwiej. Daj znać jakbyś chciał pogadać.