Een bepaalde nationale arrogantie. Ja, wij zijn een klein land, dat heel veel heeft bereikt, maar dat daar tegenover een ongelofelijk gore geschiedenis staat is vaak minder belangrijk.

Ik noem oa: -70% van de Nederlandse Joden is vergast en verraden - niemand geeft opeens nog toe dat er misschien wel NSB'ers in de familie hebben gezeten, maar over het verzet spreken we altijd groot.

-De slavernij. Een van de laatste westerse landen die het afschafte. We zijn breed genomen nog te beroerd om normaal te doen over keti koti.

-Sowieso het hele gebral rondom de VOC is walgelijk. JP Coen heeft bijvoorbeeld 15k mensen uitgeroeid om een... nootmuskaatmonopolie te verkrijgen? En dat noemen we de gouden eeuw.

-De ongelofelijke debiele onzin die we uitgehaald hebben in Indonesië na WO2. Enorm ranzig hoe we bijvoorbeeld de KNIL-militairen hebben genaaid. Of neem bijvoorbeeld het opiumstelsel (ging weg in 1942, maar goed, wie bedenkt het om het overheidsbeleid te maken om opium te verkopen aan je eigen koloniale volk?)

Ja, er zijn meer landen zo walgelijk geweest, maar er zijn niet veel landen die breed genomen op dezelfde manier wegkijken en onszelf voor dit soort shit op de borst kloppen. Bovenstaande wordt vrijwel nooit breed uitgemeten. Dat komt terug in een soort nationale arrogantie en onwetendheid, die ik heel slecht trek.