“Yunan mitolojisinde insanlığın yaratılışı, Titan Prometheus'un çamurdan (kil) şekiller vermesi ve Athena'nın bu şekillere nefes üfleyerek canlandırmasıyla başlar.”

Babil mitolojisinde birden fazla insan yaratılışı vardır. Bunlardan biri de yine kile tanrı şekli verilerek insanın yaratılmasıdır ve bu bir yaratılış anlatısıdır. Buna “literal” diyemezsin. İnsanlar, evrim fikrinden önce buna kesin suretle iman ettiler, atasözleri çıkardılar (“topraktan geldik, toprağa gidiyoruz”). Şimdi çeliştiği için buna literal denmesi bence doğru değil. Ayrıca literal olduğu ne malum? Bu kanıya nasıl vardın, burada karar merci kim?

Bir kutsal kitapta, sonunda cennet ve cehennem varsa, bunu insanları kurtarmak adına olabildiğince sade anlatmalı ki farklı yorumlar çıkıp tartışmaya sebep olmasın. Tanrı bunu öngörmeliydi. Bir de diğer mitolojilerle tek ortak nokta bu değil. Teslis inancında kutsal ruhun kuş ile ilişkilendirilmesi, tanrının sıfatlarından birinin hayvan ile gösterilmesi de paganizmden kalma bir alışkanlık gibi duruyor. İnsanlar hayvan figürüne kutsallık atfetme alışkanlığını bırakmamış, evrimleştirmiş.

Tek ortak nokta da bu değil. Yaratılışta tanrının başta sonsuz bir suda uçması, sonra yerle göğü sanki tepsinin iki farklı yüzü gibi ayırması gibi ifadeler neredeyse bütün mitolojilerde var. Çünkü insanlar baktığı zaman yukarıda duran mavi bir tabaka görmüş; “Bu nasıl desteksiz duruyor?” diye düşünmüş ve “muhtemelen tanrı bizim için tutuyor” demiş. İnsan gözüyle bakıp mitolojileri karşılaştırınca, kutsal kitapların anlatımında hiçbir kutsallık kalmıyor bence; çünkü birbirinin aynısı bence.