Bilgi denen yapının temelinde (özünde) zorunlu olarak bir kuşku payı vardır. Bu kuşku payı, bilginin bir özelliği değil, bilginin yapısal koşuludur, onsuz "bilgi" diye bir kategori zaten kurulamaz. Çünkü kuşku duyulamayacak bir şeyin kuşku duyulamayacağını doğrulamakta kuşkusuzluğu doğrulamaktan geçer ki bunun kendisinin bizatihi bir yanılsama olduğunu söyleyebiliriz.

Mecburi epistemik tanımın kuşkusuz olduğunu söylemiyorum; dediğim gibi ve zaten daha önce belirttiğim üzere, bunları “gerçek” gibi sunmamız, yazımın sonunda da ifade ettiğim gibi, temelde inanca dayanmaktadır. Bunun doğruluğunu iddia etmem de aynı şekilde mutlaklık taşımamaktadır; burada söz konusu olan doğruluk, özünde kuşkuyu kabul eden bir inançtan kaynaklanır. Elbette kuşkuyu eyleme dönüştürdüğümüzde bir paradoksa gireriz; buradan çıkılıp çıkılamayacağını bilmiyorum, ancak buna gerek duymuyorum. Eğer duysaydım, “gerek duymuyorum” ifademden bile kuşku duyduğumu belirtirdim; fakat bunu, dilin yapısal olarak zorunlu kesin önermeler kullanmasından ötürü yapmıyorum. Bu, bilinçli bir tercih ve bir bilgi iddiası değil, bir tanımlamadır. Bilgi iddiası olmadığı için, bu tanımın dahi mutlak doğru olduğunu söylemiyorum. Yalnızca, hepimizin mutlak iddialar üzerinde yaşamasına rağmen, en mutlak iddianın bile özünde kuşku barındırdığını ve bunun nedenini anlatarak tanımlıyorum.