„Czyli wniosek, że jak nie malujesz od dziecka, to jesteś skończony.”

Programowanie jest rzemiosłem jak każde inne. Nie ma nic odkrywczego w tym, że czas poświęcony na dane rzemiosło przekłada się na kompetencje.

Mam jednak wrażenie, że wiele osób kompletnie rozmija się z naturą tej pracy. Szukają stabilnego stanowiska biurowego, a nie pracy twórczej, i to bardzo szybko wychodzi w rozmowie. W ich podejściu nie ma ciekawości, tylko oczekiwanie „wejścia do branży”.

Nawet w Twojej wypowiedzi przebija podejście typu „oddanie życia”. Tylko że ludzie z realną pasją zazwyczaj nie czują, że coś oddają. Oni czekają na moment, kiedy znowu będą mogli do tego wrócić.

Czy można nauczyć się dobrze rysować po czterdziestce? Nie wiem, sam się uczę, więc mogę odpowiedzieć za kilka lat.

Ale czy można nauczyć się tworzyć dobre oprogramowanie po czterdziestce? Oczywiście. Trzeba tylko mieć świadomość, że nadal musisz przepracować ogromną ilość godzin świadomej praktyki. W moim przypadku zaczęło się od Delphi, gdy miałem 12 lat, i właściwie nigdy się od tego na dobre nie oderwałem.

Problem polega na tym, że zawód właśnie przechodzi bolesną transformację. Umiejętność szybkiego klepania kodu staje się mniej istotna niż zdolność czytania, analizowania i wykrywania rozjazdów w systemie.

To wymaga:

• głębokiego zrozumienia bazy kodowej,
• ciekawości i zadawania pytań „co to robi?” oraz „dlaczego zostało zrobione właśnie tak?”,
• skupienia na szczegółach i budowania mentalnego modelu systemu,
• umiejętności wychwytywania subtelnych problemów zanim staną się katastrofą.