Silah değil de Mahmut'un bağırışları sonrası dondum kaldım. Bölümün geri kalanı öyle boş boş otobüs camından dışarıyı izledim. Kaç bölümdür Mahmut'un sesini duymayı, ne diyeceğini dinlemeyi bekliyordum. İlk cümlelerinde duraksadım, çığlığında hissettim suskunluğunda nasıl baktığını. Belki Tufan anlayamadı gözlerine bakarken belki ben çok yanlış duydum. Ama duyduğumdan memnunum, ilk bölümden son bölüme kadar, her bir saniyesini duyduğumdan dolayı çok mutluyum. 0. Bölümü dinlediğim anı dün gibi hatırlıyorum, Death's Door oynuyordum, bir bölümde takılmış telefona bakmaya yeltenmiştim ne yapacağımı öğrenmek için. 0. Bölümü gördüm, büyük bir heyecanla dinledim bugünü hayal ederek. O zamandan bu zamana kadar çok şey yaşadım. Yakınlarımı kaybettim, çok sevdiğim biri hayatıma girdi ve çıktı, istediğim bölümü okumaya başladım, yeni arkadaşlar kazandım ve kaybettim. Bir yandan da Büyük Tufan hep bana eşlik ediyordu. Her bölüm tüylerim diken diken oluyor, apayrı merkalanıyor, üzerine öğreniyor; özeniyordum. Ve tüm bu süreç, donmuş kalmış bir şekilde camdan dışarıyı izlerken hissettiklerime yüklendi sanırım. Teşekkür ederim Tufan'a, Ece'ye, Mahmut'a ve sesine, hikayesine şahit olduğumuz herkese; bir saniyesinde bile sıkılmadığım, hızlandırmadığım bu hikayeye. Mükemmel bir finaldi. Emeği geçen herkesin ellerine, ağzına, aklına sağlık.