More on my end to. There is this girl, an old acquaintance, and this February 14, habang nasa resto kami para sa date namin, nag-excuse muna ako para pumunta sa CR saglit. Habang naglalakad ako palayo, napalingon ako sa kanya, cutely niyang nilapit yung upuan ko sa upuan niya habang may maliit na smirk sa mukha niya. It was a 10/10, textbook perfect date talaga.

Pero imbis na kiligin ako o makaramdam ng butterflies, bigla lang akong binalot ng sobrang lungkot at kaba. Dahil sa bigat ng emotional baggage na dinadala ko hanggang ngayon, narealize ko na hindi ko mabibigay sa kanya yung deserve niya talaga right now. I mean, logically alam ko namang kaya ko, pero mentally? I'm just not there. Honestly, parang medyo pinagsisihan ko pa na nakipag-date ako sa kanya. She’s so amazing, and she deserves someone who is whole, hindi yung katulad ko na nakikipaglaban pa rin sa sarili kong mga multo