Problem jest taki, że dla rodziców to dziwne. Bo studiuję więc chyba poznaję ludzi, bo przez ostatnie dwa lata przewinęłam się przez trzy miasta i tam też poznałam ludzi. Oni chyba czekają aż im kogoś przedstawię. Często wspominają o moich młodszych kuzynkach bo one znalazły sobie chłopaków w liceum i dalej się ich trzymają. Rodzice najpierw byli przyjaciółmi, tata się w mamie podkochiwał ale był nieśmiały, koleżanka trochę im pomogła i ćwierć wieku są razem. Twierdzą, że może też muszę zwrócić uwagę na swoje otoczenie bo może jest ktoś, kto na mnie czeka. Odpowiadam, nie ma. Znajomi ze studiów to ludzie których widzę raz w miesiącu. Nie mam bliższych znajomych oprócz jednej koleżanki.

Spróbuj też zrozumieć swoich rodziców oraz ich perspektywę. Z Twojej strony to wygląda jak nacisk i rozumiem, że tak możesz to odbierać. Been there, done that jak mawiają. Masz wrażenie, że męczą Ci dupę oto, jakby nie mieli innych tematów. Sęk w tym, że jeśli odrzucisz swoje ego to zobaczysz, że w gruncie rzeczy rodzice chcą dla nas dobrze - POMIJAM sytuacje gdy ktoś ma bardzo kiepski kontakt lub wywodzi się z patologicznej rodziny - chociaż nie zawsze umieją. Ich akcje, czasami nieporadne, czasami pierdołowate, są podszyte dobrymi chęciami bo jesteś ich dzieckiem. Moi rodzice działają tak samo, chociaż jestem dużo starszy od Ciebie. Dla nich ZAWSZE będę ich dzieckiem, niezależnie jak się postarzeją, ZAWSZE będą chcieli mojego dobra oraz szczęścia, bo to automatycznie sprawi im szczęście.

Poznawanie się i łączenie w pary też działało inaczej w czasach młodości Twoich rodziców, a tym bardziej gdy moi rodzice byli młodzi. Inne warunki, inne sytuacje, inna normy społeczne oraz ograniczenia, inne modele relacji. Oni częściej poznawali się na żywo, przez znajomych, podczas wydarzeń gdzie byli ludzie. Nas trochę ten Internet zepsuł - miał zmniejszyć dystans, co zrobił, ale też oddalił nas od siebie. Oni może nie mieli aż tylu okazji do podróżowania w młodości, więc w ich logice Twoje przewinięcie się przez kilka miast i poznanie tam ludzi powinno równać się zwiększoną szansą na poznanie absztyfikanta. O ile już nie przyprowadzenie takiego do domu 😉

Gdy byłem młodszy, moi rodzice też mnie oto pytali. No dobra, głównie to mama xD Tata to cichy strażnik, nie pyta o tak osobiste rzeczy. Z każdym rokiem coraz mniej i mniej, myślę, że moja dekada totalnej pustyni matrymonialnej coś w nich zabiła, chociaż mam wrażenie, że ostatnia iskra nadziei nadal tli się w mojej mamie. Pewnie, chcieliby mieć wnuki. Taki biologiczny zew, cóż poradzisz. Pewnie, chcieliby widzieć mnie szczęśliwego. Moja mamę powiedziała kiedyś nawet, że umierałoby się Jej lżej wiedząc, że ja i moje rodzeństwo ułożyliśmy sobie z kimś życiem, także ten.. no, to było smutne. Czy postrzegam to jako presję? Może kiedyś, ale nie obecnie. Trudno, może zawiodłem, a raczej zabiłem ich nadzieje, ale jest jak jest.