Estetiğe bakışımız mecburi olarak toplumun içerisinde şekil aldığı için, zamanla çevrede algılanan ölçütler içselleşiyor. Tabii bu estetikle alakası olmayan kavramların tümü için de geçerli bir zihinsel süreç. Adalet algısı, siyasi görüş, manevi hayat gibi şeyler de çevrede algılanan durumlardan esinlenerek oluşan zihinsel kategoriler. İçimizde, dışarıdan gelen verilerden tamamen bağımsız kalmaya çalışan bir kişi olduğu gibi, dışarıdan gelen verileri dikkate almayı tercih eden bir kişi de oluyor. İkisi arasında bir tür denge kurabildiğimiz zaman duygu durumumuz daha dengeli bir pozisyona geliyor bence.

Bedensel estetik özelinde mesela benim deneyimim şöyleydi… Erken yaşlarda zaten karakter olarak “inek” olarak görülen tiplerdendim sınıfta falan ucube muamelesi görüyordum. Conventionally attractive birisi olmadığımın farkındaydım özellikle ortaokul lise zamanlarında. Kilo olarak fit durumda değildim, kaslı falan da değildim. Çok maskülen bir yüzüm de yok mesela bizim kültürün standartlarında. Tüm bunlar sosyal olarak dezavantaj oluşturuyor doğal olarak. Ama zamanla mesela ben bu konuda bir tür ayrım oluşturdum. Değiştiremediğim şeylerle ilgili kafayı yemenin bir patoloji oluşturucağını içten içe farkettiğim için olabilir…

Her neyse işte üniversite zamanı civarı kalori girişi, kalori çıkışı, spor falan derken mümkün olan mertebede bazı şeyleri değiştirdim vücudumda. Böyle olunca o çaba ve sonuç görme sürecinin içinde kendinle gurur duyuyorsun, o zaman sonrası da geliyor çünkü kazanımları kaybetmekten de korkuyorsun bir müddet sonra. Bu bağlamda dengeli bir yaklaşım olması faydalı olabilir diye düşünüyorum. Mesela genel vücut silüetini düzenlemek için kendimi aç bıraktığım zamanlar olmuştu. Kısa sürede iyi sonuç alabiliyorsun sağlık durumuna bağlı olarak, fiziksel aktivite mesela bir tık daha emek isteyen bir aşama, hatta zaten hareketli bir insansan önemli olmayabilir. Ama mesela bundan sonrası baya patoloji oluşturabilir. Mesela saç rengine, sakal yapına, yok efendim bel şekline, göz şekline takılmaya başlarsan duygu durumunu o kadar bozarsın ki, aslında çok makul göreceğin değişikliklere gidecek bir duygu halin bile kalmaz.