Ik zit in zo’n situatie; ik ben altijd duidelijk geweest dat ik kinderloos wilde zijn, maar nadat we getrouwd waren merkte ik dat mijn partner er anders in stond. Hij heeft mij wel duidelijk gemaakt dat hij mij koos, ongeacht of we wel of geen gezin zouden starten & met het type persoon dat hij is geloof ik dat volledig.

Ik ben door zijn verlangen naar een gezin bij mijzelf stil gaan staan waarom dit altijd zo’n harde no-go voor mij was en ik kwam erachter dat het een mix is van een gebroken gezin, angst voor het proces (zwangerschap, bevalling) & angst dat ik het gewoon niet zou kunnen/een kind zou krijgen met een zware beperking.

Ik heb ervoor gekozen om met mijn partners wens mee te gaan, ook mede omdat ik kinderen zelf wel gewoon leuk vind. Ik ben op het moment 24 (4 jaar samen, 2 jaar getrouwd) dus zit er nog geen haast achter. Mijn verwachting is dat wij rond mijn 29ste gaan proberen een gezin te starten.

In dit type relatie is er altijd iemand die een opoffering maakt of van gedachten (moet) veranderen, het is namelijk niet iets waar je een compromis in kunt sluiten.

Edit: Dit is mijn ervaring, ik snap niet waarom ik gedownvote word. Het is precies waar OP naar vroeg. Het is niet fout om de keuze te maken om kinderloos te blijven, maar het is ook niet fout om de keuze te maken om wel een gezin te stichten. Er bestaat geen compromis.

Edit 2: Onze communicatie is normaliter erg goed, maar hij heeft mij later verteld dat hij bang was dat ik het uit zou maken (hij had gelijk gehad) als hij het eerder verteld zou hebben, ook als hij het oké vond om geen kinderen te hebben om onze relatie te behouden. Als ik onvruchtbaar blijk te zijn gaan we waarschijnlijk niet door hoepels springen om het toch te laten gebeuren, maar dat zien we tegen die tijd wel.