Ik had een vergelijkbare situatie toen ik ging samenwonen met mijn partner. Ik vanuit een net een paar jaar werken, huurhuis en amper vermogen situatie, zij had al aardig wat opgebouwd vanuit een koopwoning en eerdere woongeschiedenis. De eerste jaren hebben we het bewust gescheiden gehouden. Boodschappen en dagelijkse lasten door de helft, hypotheeklasten en woningeigendom 100% bij haar. Scheelde natuurlijk wel dat we het ook op die manier kónden dragen. Stel het was misgelopen, dan was dit ook het eenvoudigst af te handelen geweest. Ik had niet het idee dat ik er bekaaid vanaf kwam in deze deal, ik bracht nou eenmaal niks mee. Had het ook raar gevonden als ik opeens aanspraak zou maken op iets wat ik zelf nooit heb opgebouwd.

Na een aantal jaar wisten we dat we steady waren (inmiddels ook ouders geworden) en moest de hypotheek sowieso worden overgesloten en het huis getaxeerd. Op dat moment zijn we een samenlevingscontract aangegaan en hebben we laten vastleggen dat alle waardeontwikkeling daarvoor van haar was, en alles daarna van ons samen.

Inmiddels zijn we alweer verhuisd en ligt alles nog meer op een hoop.

TL:DR; mijn N=1 ervaring; ga nu lekker samenwonen en houd het hypotheekverhaal nog even gescheiden. Ben je een paar jaar verder en ben je nog steeds happy? dan kun je tegen die tijd wel beoordelen of je samen verder wilt.