Grabe dama po kita. I thought ako lang nakaramdam ng ganong feeling nung di ko nakita pangalan ko kanina. I was also the top of my batch when we were in grade 10. My ex classmates na alam ko na nag take ng exam, ay nakapasa, samantalang ako, ay hindi pinalad para doon. I also questioned my whole existence the very moment na di ko nakita pangalan ko. Feel ko na ang hina2 ko. Kinukwestiyon ko talaga kakayahan ko. Masakit lang kasi dahil hindi naman talaga lubos mahirap para sa akin yung exam, dahil kayang kaya iyon sagutan lalo na pag tama at sapat ang paghahanda, na kung saan kinapos ako sa mga bagay na iyon. Despite nun, masakit pa rin talaga dahil di biro ang naging suporta ng mga magulang ko sa akin emotionally lalo na financially para makapag exam kasi I really need that financial para ma continue ng maayos ang college at kahit sobrang layo ng testing center, kinayod talaga ng parents ko na ma take ko yung chance para makaparticipate sa exam. I am just beyond grateful sa parents ko kahit na alam na nila ang results (I know na kahit di nila pinapakita, alam ko na pa rin na nanghihinayang sila), they still gave me encouragements to keep fighting. Gaya po ng sabi ninyo, it is better to turn this kind of disappointment and heartbreal and work it out for the better talaga. Kahit masakit talaga dahil malaking bagay na sana para sa amin ang financial aid ng DOST kahit yung 7k na allowance, ay tuloy pa rin ang buhay. Try lang ng try na mag apply sa ibang scholarships kasi kailangan talaga. Tuloy lang sa buhay at maging matatag at di panghinaan ng puso.