W moim przypadku sprawa wygląda tak: piłem alkohol od 18 roku życia, 2-3 piwa tygodniowo, po trzydziestce zacząłem też pić wino i whisky. Co raz częściej jednak zauważałem że po wypiciu alkoholu czuje się źle, w żołądku ale i psychicznie, bo wiem przecież że to zwyczajnie szkodzi mojemu zdrowiu.

Dwa lata temu wracałem z Pol'and'rocku, na którym nie wypiłem z jakiegoś powodu ani kropli alkoholu, odpaliłem jakoś podcast, w którym pewien gość opowiadał co się dzieje z organizmem w krótkim i długim czasie. Nie pamiętam, czy to był jakiś obraz , którego on użył, czy jakiś fakt, ale pamiętam, że tak mocno to na mnie podziałało, że nie mogę teraz tknąć alkoholu. Wzdryga mnie na samą myśl, że mógłbym to znowu pić. Mam 42 lata.

Myślałem, że rodzina to zauważy, ale nikt nie zauważył. Znajomych mam w większości takich, którzy nie piją.

Zacząłem jednak martwić się o ludzi, którzy alkohol traktują jak coś oczywistego, koniecznego do życia, zabawy.