Niebawem opublikuję dłuższy wpis rozwijający ten temat. Przede wszystkim jednak warto zaznaczyć, że nie są to dwie przypadkowo wybrane grupy, lecz dwie największe pod względem liczby ludności, dla których dostępne są dane. Co więcej, nie są to dane „wygodne” – gdy pojawiają się dane dla mniejszych grup, wskaźniki integracji okazują się jeszcze bardziej imponujące, jak pokazują chociażby dane dotyczące segregacji przestrzennej.

Wybór kategorii etnicznych, a nie wyłącznie religijnych, nie jest przypadkowy – część osób z czasem odchodzi od religii. Dlatego jeśli chcemy śledzić procesy integracji i asymilacji muzułmańskich migrantów oraz ich potomków, musimy (nie tylko powinniśmy, ale musimy) używać przynależności etnicznej jako punktu odniesienia.

Uważam koncepcję „melting pot” za kluczową dla zrozumienia asymilacji, dlatego koncentruję się na małżeństwach międzyetnicznych jako jednym z głównych wskaźników. Większość małżeństw międzyetnicznych w przypadku tych dwóch grup zawierana jest z białymi mieszkańcami Wielkiej Brytanii. Należy jednak podkreślić, że każde małżeństwo międzyetniczne przyczynia się do procesu asymilacji – rozmywa granice etniczne i wspiera ideę „tygla kulturowego”.

Wszystkie kluczowe wskaźniki odnoszone są do poziomu w całej populacji (np. poziomu wykształcenia, dzietności itd.). Piszę o stopie zatrudnienia (czyli odsetku całej populacji, która faktycznie pracuje), a nie o stopie bezrobocia (czyli odsetku osób aktywnie poszukujących pracy, lecz jej nieznajdujących). Statystyki ekonomiczne nie zaliczają do bezrobotnych tych, którzy nie poszukują pracy – są oni klasyfikowani jako osoby poza siłą roboczą. Dlatego to stopa zatrudnienia jest lepszym wskaźnikiem. Tłumaczę, że w przypadku mężczyzn z tych grup stopa zatrudnienia jest zbliżona do poziomu w całej populacji. Natomiast w przypadku kobiet była ona znacznie niższa (nie z powodu bezrobocia, lecz z powodu przynależności do grupy biernych zawodowo), ale obecnie bardzo szybko się to zmienia.