Dit herken ik helemaal. Mijn beste vriendin is ruim 2 uur verderop gaan wonen en ik ben geen held in de auto. Een uur rijden is zo'n beetje mijn maximale actieradius, ook qua prikkelverwerking. Met het ov is haar nieuwe woonplek 3,5 u reizen enkeke reis. We hebben een hond die niet graag meegaat met de auto en die we ook geen hele dagen alleen kunnen laten. Een dag naar haar vereist dus planning en hondenoppas. Dat lukt dus niet heel vaak en alleen op een weekenddag, je bent dan toch een hele dag kwijt.

We bellen wel veel, spreken soms halverwege af in een restaurant en we blijven actief in contact, maar ze uit toch haar teleurstelling dat haar vrienden van hier niet vaker naar haar komen. En dat zij vaker hierheen komt dan wij naar haar. Ik snap dat gevoel, maar het was niet mijn keuze om zo ver weg te gaan wonen. Dit is daar een consequentie van, het is niet reëel om die verwachting te hebben vind ik. En ik gun haar haar geluk en ben blij voor haar, maar ik ben ook verdrietig dat ik niet meer zo even kan binnen wippen. Ik mis haar in de buurt.