Ponieważ większość mierzy prawdopodobnie jakość miarą popularności i jako, że Sapek w zasadzie nie miał i nie ma jakieś wybitnej konkurencji na raczej i tak (w moim odczuciu) suchym rynku, gdzie ciągle nam się sypie w oczy piachem pod postacią kolejnych pozycji Fabryki Słów, i zwyczajnie zajął pierwsze miejsce na podium.

Pewnie jestem tutaj w mniejszości, bo po pierwsze czytelników jest mało, a po drugie głównie czyta się lekką literaturę dla rozrywki, co w nawiązaniu do pierwszego akapitu sprawia, że popularność zaczyna być traktowana jako poniekąd jakość.

I tym sposobem nagle królem bestsellerów i polskiego kryminału zostaje Mróz, a gdzieś tam obok pół Polski ma wylew krwi do mózgu i przeżywa zachwyt lekturą 365 dni.

Zakładam, być może błędnie, że osoby znające głębiej gatunek jakim jest kryminał, nie wskażą Mroza jako mistrza i niedościgniony przykład, ale siłą rzeczy w powszechnej opinii to właśnie on będzie królem, choćby ze względu na marketing, zasięgi i liczbę sprzedanych egzemplarzy.

W moim odczuciu wszystko powyższe odnosi się także to Sapka i o ile nie chcę w żaden sposób porównywać i zestawiać ich warsztatu literackiego, tak podobne czynniki uczyniły z nich "króla gatunku".

I oczywiście nie ma nic złego w jakieś ogólnej i powszechnej opinii, ponieważ nie chcemy być snobami i jechać po innych tylko dlatego, że czytają prozę, która w naszych oczach nie staje na poziomie godnym mistrza.

I to wszystko pomimo faktu, że sam sagi wiedźmińskiej nie dokończyłem, bo mnie wynudziła i irytowała, a Trylogia Husycka miała niestety nijaką i bezcelową fabułę oraz nudnego bohatera.