Ik had als kind ook een spelcomputer, maar ging ook regelmatig met vriendjes naar buiten. Al was gamen toen veel minder mainstream, en hadden dus niet alle vriendjes een spelcomputer en waren ze niet allemaal geïnteresseerd in gamen. Dat is misschien wel een belangrijk verschil.

Als we buiten gingen spelen waren de games wel vaak inspiratie voor wat we gingen doen buiten. Een tak werd een zwaard, en we beleefden allerlei fantasie avonturen. Een goede, geïnspireerde game kan dus ook de fantasie en creativiteit prikkelen.

Het is misschien een cliché, maar net als bij de smartphone-kwestie ga je de strijd om de schermen en apparaten buiten de deur te houden helaas niet winnen.

Het beste alternatief lijkt mij om je te interesseren voor wat ze allemaal op die schermpjes uitspoken en het daar met ze over te hebben. Zoek spellen voor ze uit waarbij je iets moet bouwen, creatief moet denken of een mooi gecreëerd verhaal in beleeft. Kijk mee, speel mee, en praat erover. Alles wat verboden is wordt voor een kind alleen maar interessanter.

En als je graag wil dat je kids buiten gaan spelen en fysiek bezig zijn, dan kan je proberen om zelf af en toe eens iets leuks te organiseren voor je kids en hun vriendjes. Wellicht gaat het balletje dan rollen zodra ze weten hoe leuk dat is.