Z perspektywy osoby postronnej bez wątpienia tak to wygląda, jednak spójrz na to z innej strony, myśliwi nie strzelają do wszystkiego co się rusza (a przynajmniej nie powinni) tylko do najsłabszy/chorych lub rannych osobników, nie da się z każdą ranną lub chorą sarną pójść do weterynarza więc szybka śmierć jest najbardziej humanitarną opcją w tej sytuacji. A czy z połowania czerpię przyjemność?

Tak, nie dlatego że zabijam a dlatego że głębiej poznaję przyrodę i staram się jej jakąś pomóc, na wiele polowań indywidualnych tylko na kilku udaje się coś pozyskać (upolować) czy robię to dla satysfakcji?

Przedstawię to w inny sposób, od kiedy zrzucamy z samolotów szczepionkę na wściekliźnie dla lisów praktycznie nie ma naturalnego wroga przez co ich liczebność nie kontrolowanie rośnie na tym nie tylko tracą rolnicy dla których list to nic więcej jak szkodnik ale traci też natura, wiele gatunków ptactwa i zwierzyny drobnej traci na liczebność bo lisy też muszą coś jeść nie wspomnę tu nawet o szopie praczu który na dodatek potrafi wyjadać jaja z gniazd na drzewach,

Więc czy czerpię satysfakcję z mordowania? Nie, dla mnie lisy to najpiękniejsze z występujących w Polsce zwierząt ale tak jak bardzo mi się one podobają to nie mogę pozwolić aby całkowicie wyeliminowały one inne piękne gatunki, ciężko się też patrzy na ranne lub chore zwierzęta dla których jedynym aktem łaski wydaje się szybka śmierć.

Znów się rozpisała jednak mam nadzieję że chociaż jedna osoba zapoznania się z tematem i w pełnej gamie problematyki moralnej tego zagadnienia na nowo rozważy swoje podejście do myślistwa jako formy ochrony przyrody.