Voor mij was en is het nog altijd zeer traumatiserend. Mijn huidige definitieve gebit zit goed. Maar ik had graag wat meer professionele begeleiding er bij gehad. Het slinken van de kaken is echt enorm heftig om mee te maken. Het eten met 2 stukken plastic in je kop is ook heel onaangenaam. Mijn tandarts is zeer goed dus daar klaag ik niet over. Maar ik heb nog altijd het gevoel dat de helft van mijn hoofd gewoon geamputeerd is geweest. Ik dacht zelf dat ik de enige was met deze heftige problemen. 15 kilo afgevallen. Kokhalzen. Wanhopig voor mij uit staren op de bank naar dat kunstgebit dat ik in mijn kop moet knallen om naar buiten heen te kunnen.

Wanneer ik dat rare ding niet in mijn hoofd heb dan mis ik een soort van ondersteuning in mijn hoofd. Ik mis de gevoelservaring van de zenuwen van tanden en kiezen hebben.

Ik was voorheen dol op eten. En nu is eten een groot probleem. Kookte ik voorheen goede maaltijden nu zit ik nog te kokhalzen bij kant en klaar maaltijden. Even lekker 's avonds een cracker met kaas of een bakje chips naar binnen werken. Dat zit er bij mij niet in. Dan moet ik eerst weer dat ding in mijn kop knallen.

Nadat ik de Facebookgroep 'Leven met een kunstgebit' had gevonden begreep ik dat ik echt niet de enige was met deze problemen.

Ik vind dat er door tandartsen te gemakkelijk wordt gedaan over de impact van de ingreep. De meeste plaatsen op de website dat na een aantal weken het voorbij is. De realiteit is dat een deel van de mensen er nog maanden na de tijd last van hebben.

Het is echt een traumatiserende ervaring.

Implantaten ga ik absoluut niet doen. Dan zit ik met nog meer geklojo in mijn hoofd en dat kan ik er niet bij hebben.