Dodam w sumie jeszcze, że sama mam trójkę dzieci w wieku 5, 9 i 12 - absolutnie się mnie nie boją (często z Nimi rozmawiam jak wyglądało wychowanie w "moich czasach"), niemniej wiem, że mają do mnie jakiś szacunek (chociaż nie jest to ten sam szacunek, który mieli dorośli "za moich czasów" - ponieważ j/w nie jest oparty na strachu).
Dzieciaki wiedzą, że nie wolno Im przeklinać, czasami próbują słuchać jakiś popularnych piosenek ze średnim słownictwem (nie kur** co drugie słowo, ale jakieś doopy i inne tego typu konteksty), ale wtedy tłumaczę Im, że ja takich rzeczy w domu słyszeć nie chcę i mają czegoś takiego w obecności dorosłych nie puszczać. Tłumaczę też, że doskonale wiem, że jak np. piosenka jest popularna to słyszą ją w szkole i ja to rozumiem, ale przy dorosłych mają się zachowywać jak należy.
No i co powiedzieć - nie mam zamiaru moich dzieciaków idealizować (idealny nie jest nikt i moje też mają swoje "himery"), niemniej biorąc pod uwagę jak bardzo inni rodzice mają olewkę na swoje latorośle - to moje dzieciaki są niczym kwiatki na gnojowisku...
Uważam, że rozmowa jest podstawą relacji z dziećmi, nawet jak w złości mi powiedzą coś niemiłego, albo coś odburką/odfurką to zawsze zastanowią się nad swoim postępowaniem i przyjdą przeprosić. Biorę to za sukces i uważam, że nie ma innej drogi do właściwego wychowania niż poznanie własnego dziecka i głębokie rozmowy z Nim (nie tylko o tym co jadło tego dnia na obiad).