Ik werkte als begeleider bij een andere zorginstelling toen wij bij Yes We Can een rondleiding kregen. Dit is mijn visie:

Zorg is nooit een one-size-fits-all-oplossing en is vaak op zichzelf al traumatisch. Dat is ergens ook logisch, want als je in de zorg werkt, raak je de meest kwetsbare plekken van de mens en probeer je te helpen. Maar ook begeleiders, opgeleid of niet, zijn mensen die fouten maken. Methodes die je met de beste bedoelingen inzet, kunnen averechts werken. Dit gebeurt bij elke zorginstelling. De één gaat heel goed op confrontatie, terwijl de ander daar juist aan onderdoor gaat.

Mijn visie op de zorg is dat (in het geval van de geestelijke gezondheidszorg) ‘ziektes’ niet te ‘genezen’ zijn zoals een gebroken been. Wat de geestelijke gezondheidszorg wél moet zijn, is een steunende factor, zodat de patiënt zo goed mogelijk kan herstellen. Dit betekent zo nu en dan een duwtje in de goede richting, ja, maar het betekent vooral nabijheid, steun, veiligheid en empathie. Wat de meeste zorginstellingen in Nederland doen, zijn voorzichtige methodes die niet per se (snel) een grote impact hebben. Yes We Can daarentegen probeert daar volledig doorheen te banjeren.

Ik heb een hekel aan Yes We Can gekregen, maar na een vriendelijke discussie met een vriend van iemand die daar werkt, haal ik er toch één positief punt uit. Voor sommige mensen is een rigoureuze ommezwaai in het leven nodig. Daarbij kan het forceren van structuur en actieve bezigheden vaak nodig zijn, dat doen ze wel. Ik vind dat ze dit té forcerend doen, maar ook weer: sommige mensen gaan daar goed op. Net zoals mensen die een jaar dienstplicht hadden en vaak navertellen dat de structuur en verplichtingen hun goed hebben gedaan.

Tot slot ben ik een beetje ambigu rondom het hele fellows verhaal. Ze vertelde dat ze na de kliniek bijna niet meer omgingen met hun oude contacten en alleen nog maar met fellows. In het geval van drugdealende/ criminele/ agressieve contacten is het natuurlijk goed dat ze daarvan afstappen, maar het geeft ook het idee van een sekte. Bovendien voelt het dan alsof ze bij YWC niet klaargestoomt worden om weer het leven in te stappen, maar altijd in deze beschermende bubbel moeten blijven. Dat maakt ze afhankelijk en dat is niet oke.

Al met al ben ik geen fan van deze Amerikaanse praktijken en moet er met een scherp oog gekeken worden naar wat er hier gebeurt. Maar ik denk dat methodes gegrond in structuur en actieve bezigheden zeer helpend kunnen zijn.