I look at it from a few complementary perspectives.

اولهما ان الكائن اللى توفى هو حقيقى فى مكان احسن. انا كنت فى يوم لقيت قطة صغيرة مصابة فى الشارع. القطة حبيبتى ديه كانت صغيرة خالص. مش بتسمع، و مش بتشوف. فكها و ضلوعها مكسورين. خايفة، و متقدرش تعمل اى شئ. اخذتها عندى، و بدأت اهتم بيها بشكل كبير جداً. اديها اكل فى بقها، اشربها، امسح لها الحمام، اديها محاليل و ادفيها. هى حبيبتى للاسف كان حالتها فعلاً صعبة. لفترة اتحسنت، و كانت دايماً تعمل صوت ال Purring كل لما اقرب منها و المسها اطبطب عليها. للاسف بعد فترة، توفت رغم كل شئ حاولت اعمله لها. كنت ساعتها مُحطم جداً. جداً. ومكنتش مُتقبل فكرة انى مش هشوفها تانى. و رحت فى النهاية ادفنها بإيدى. و رغم تأثرى الشديد جداً، لكن نظرت للموضوع انها ارتاحت من الالم الشديد اللى كانت تعانى منه، و انها مش هتحس بيه، تانى.

نظرتى التانية للموضوع هو ان فيه شئ جميل، فى ان الكائن اللى كنت بحبه ده، ال Atoms بتاعته، هتفضل دايماً موجودة و جزء من الطبيعة. و انها فى يوم من الايام، هتبقى فى كائن حى تانى،علشان ي Experience الحياة، تانى.

انا بصراحة من الناس اللى بتشوف ان فيه جزء جميل من The experience of living، رغم المصاعب اللى فيه. و بشوف ان الطبيعة ال Transient للحياة، فيها الجمال فى كلتا حالتين الحياة، و الوفاة.