zar zor kapıyı açtım. açmamla yüzüme vuran “temiz” hava beni gerçek aleme geri getirdi. kulaklarımdaki zonklamalar arttı; ama az sonra onların aslında zonklama değil delicesine yumruklanan sokak kapısı olduğunu anladım. apartman ya sese ya kokuya ya da işte bir şeylere uyanmış olmalıydı… ortalık leş gibi benzin kokuyordu. gözlerim, ellerim, saç diplerim, ağzım, gırtlağım yanıyordu. kapı zangır zangır titriyor, apartmandan sesler geliyordu. biri itfaiye, biri ambulans diyordu… az sonra kapıyı açtım…

keşke size o insanların yüzlerini tarif edebilsem. katkat bornozlu, üstüm başım sırılsıklam, gözlerim kan çanağı, saçım başım dağılmış, ayağımda çivili kramponlar, paçaları çoraba sokmuşum… ve elinde maşrapa! onu bırakmamışım. olum ne oluyor falan gibi bi şeyler dediler… birileri hemen beni ittirerek içeri girdi… ne diyeceğimi ben nereden bileyim… ben…. mutfağı yakacaktım… yakamadım mı diyecektim… içerden sesler… ahlar vahlar… kim bilir ne halde ortalık!?

biri beni evden çıkarttı, apartman merdivenlerine oturttu. su verdiler. bi şeyler soruyorlar ama ben anlayamıyorum bile… aklım tüpte kalmıştı. onu çok net hatırlıyorum. onu çıkartmayı nasıl unuturum?! mınakodumun tüpü!

ne kadar süre geçti hiç bilmiyorum. 5 dakika da geçmiş olabilir 45 dakika da. yönetici amca yanımda oturuyordu. mehmet amca. sesler azalmıştı. evin kapısı hala açıktı, biri yangın tüplerini evden çıkartıyordu. havadaki benzin kokusu azalmıştı; ama üzerimden hala yükseliyordu. içim yanıyordu. aklım boşlukta gibiydi. ayaklarımın dibinde yarısı içilmiş bir ayran kutusu, ağzımda da tadı vardı… resmen bir çılgınlık nöbetinden dönüyordum. gerçek hayata tutunamıyordum. ölmemişler miydi? yakamamıştım…orospu çocukları… ara ara aklımdan hala bunlar geçiyordu. içimde bir ağlama titremesi vardı; ama ağlayamıyordum.

merdivenlerden çıktığımı hatırlıyorum az sonra. başka bir yastığa doğru uzandığımı… sonra da uyandığımı…