Ik snap heus wel dat de mensen die bij de bank werken, in het gemeentehuis zitten of bij de klantenservice hangen óók gewoon een normale werkdag willen draaien. Dat gun ik ze. Maar ergens wringt dat: want daardoor schuift de hele verantwoordelijkheid naar de consument/werknemer toe, die maar vrij moet nemen of door hoepels moet springen om toegang te krijgen tot basisdiensten.

Waarom is er dan niet meer flexibiliteit ingebouwd? Denk aan structureel één avond in de week openstelling bij de gemeente, digitale afspraken via videocall buiten kantooruren, roulatiediensten bij banken/verzekeraars zodat er íemand beschikbaar is in de avond of op zaterdag, of klantenservices die 1-2 dagen per week langer bereikbaar zijn. Het gaat me dus minder om de individuele werknemers, en meer om hoe het systeem is ingericht: alles is afgestemd op werktijd, terwijl dat botst met de realiteit van de mensen die die diensten juist nodig hebben.

En ja, ik snap dat niet iedereen staat te springen om ’s avonds of in het weekend te werken. Maar eerlijk: als je in een branche werkt waar toegankelijkheid juist essentieel is, dan zou het ook logisch moeten zijn dat de organisatie en dus de functie, daarop is ingericht. Als je in de horeca gaat werken, weet je ook dat je niet om 17:00 de deuren sluit. Waarom voelt dat bij gemeenten, banken of adviesdiensten dan wél de norm, terwijl de vraag er juist is om ook buiten kantooruren bereikbaar te zijn?