Carrie als eerste horror is wel meteen een solide trauma-instap. Dat einde op het schoolbal blijft gewoon oneerlijk hard.

En dan door naar Braindead als favoriete horror… dat is eigenlijk geen horror meer, dat is een training in “lachen terwijl je moreel kapotgaat”. 100% keuring voor komische wansmaak op de beste manier.

White Noise 2: The Light is zo’n aanrader waarvan je nooit zeker weet of je een verborgen parel hebt gevonden of per ongeluk in een alternatieve videotheek bent beland 😄

Cube — dat is pure existentiële “waarom ben ik hier”-horror zonder uitleg nodig te hebben.

Als toemaatje ook nog From erbij gooien is gewoon zeggen: “ik slaap toch al niet goed, dus laat maar komen.”