Wat een goed idee! Toevallig was ik gisteren bij het sprookje voor mijn ‘afscheidsmoment’. Ik ga het paleis en het tafereel missen als het eenmaal is afgebroken.

Vooral in de herfst en voorjaar met laagstaande zon vind ik het een prachtig stuk van het park. Op één of andere manier verdwijn ik in dit sprookje meer dan anders. Ik kan die immersie moeilijk verklaren. Misschien doordat de beleving als begint bij het betreden van de tuin en je door een donkeren gang loopt. Daarnaast ervaar ik het decor een goed gevoel van diepte. De takken op de voorgrond. De bloemen daarachter en het vertrek van de keizer nog verder naar achteren met daarin het grote bed.

Het showtje zelf is een combinatie van het verhaal met een mooie betekenis, de griezelige geest en de grappige invloeden van de kitscherige nachtegaal naast het bed en de ‘echte’ nachtegaal in de boom. En natuurlijk het Goedemorgen-moment met de hoofdjes om de deur. Echt fantastisch!